Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010

Συνέχεια εκ του προηγουμένου …

Τελικά,  ο πρίγκηπάς μου είχε δίκιο: αρακά είχε πεθυμήσει ο δόλιος και ουδόλως κρέας -και δη μοσχάρι –με το οποίο ως οικογένεια δεν έχουμε και πολλά πάρε-δώσε: ένα τυπικό “γεια” πού και πού και όξω απ’ την πόρτα!
Εξ ου και ο αρακάς εξαφανίστηκε αυθημερόν, ενώ τα μισά κομμάτια του κοκκινιστού παρέμειναν στα αζήτητα του ψυγείου.

Και εκεί θα ευρίσκοντο διά καιρόν, εάν μία ξαφνική έμπνευσις δεν έδιδε την πολυπόθητον λύσιν, συνοψιζομένην εις δύο μικράς τουρκικάς λέξεις: χιουνκιάρ-μπεγιεντί, ο εστί μεθερμηνευόμενον ελληνιστί “το αρεστό στο σουλτάνο”. Το φαγητό που εμπνεύστηκε κάποιος αρχιμάγειρας του παλατιού –Αλλάχ σχωρέστον- θέλοντας να ενσωματώσει τη δημοφιλή μετά το 1850 γαλλική κουζίνα και πιο συγκεκριμένα τη μπεσαμέλ, στην παραδοσιακή οθωμανική μαγειρική.

Μετά από μια γρήγορη ματιά στην Πολίτικη Κουζίνα της Σούλας Μπόζη για να βεβαιωθώ ότι θυμόμουν καλά τη δοσολογία και αφού αποφάσισα να παρακάμψω το μπελαλίδικο ψήσιμο της μελιτζάνας χρησιμοποιώντας έτοιμο μελιτζανοπολτό, κατέληξα στα εξής:

Πουρές μελιτζάνας για χιουνκιάρ-μπεγιεντί

ΠΙΑΤΟ ΚΟΝΤΙΝΟ 
Υλικά:
25 γρ. βούτυρο ή μαργαρίνη
25 γρ. αλεύρι
250 ml κρύο γάλα
200 γρ. έτοιμος πολτός μελιτζάνας
100 γρ. κασέρι
αλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο

Φτιάχνουμε μια κλασική μπεσαμέλ, λυώνοντας το βούτυρο και καβουρδίζοντας το αλεύρι. Προσθέτουμε το γάλα, ανακατεύοντας διαρκώς μέχρι να πήξει (αναλυτικές οδηγίες για μπεσαμέλ εδώ).

ΜΠΕΣΑΜΕΛ

Ρίχνουμε αλάτι, πιπέρι και μοσχοκάρυδο και προσθέτουμε το μελιτζανοπολτό.

ΜΕΛΙΤΖΑΝΑ

Τελευταίο ρίχνουμε το κασέρι και ανακατεύουμε καλά μέχρι να λυώσει.

ΤΥΡΙ

Σερβίρουμε αμέσως με τα κομμάτια του κοκκινιστού.

ΠΙΑΤΟ

 

Ευτυχώς το “αρεστό στο σουλτάνο” ήταν και αρεστό στον πρίγκηπα. Μάσαλλαχ!

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Ο πρίγκηπας και τα μπιζέλια …

… Ναι, το ξέρω ότι το παραμύθι μιλάει για την πριγκήπισσα και το μπιζέλι. Ήταν από τα αγαπημένα μου παραμύθια, παρότι από παιδί -και μέχρι σήμερα- δεν μπόρεσα να καταλήξω αν με εκνευρίζει αυτή η απίστευτα σνομπ και “μη μου άπτου” ύπαρξη ή αν, για τους ίδιους ακριβώς λόγους, τη συμπαθώ.

princess-and-the-pea

Παρόλα αυτά, το θέμα μου δεν είναι η καλομαθημένη πριγκηπέσσα. Είναι ο πρίγκηπάς μου, ο οποίος ήρθε κουρασμένος και πεινασμένος να μου δηλώσει ότι πολύ έχει επιθυμήσει έναν αρακά.
Μάλιστα, κύριε … μάλιστα, κύριε! Η επιθυμία σας, διαταγή. Κι επειδή ένας ταπεινός αρακάς είναι πολύ λίγος για την υψηλότητά σας, θα φτιάξω …

Μοσχαράκι με αρακά

ΠΙΑΤΕΛΑ 
Υλικά:
600 γρ. μοσχάρι σε μέτρια κομμάτια
500 γρ. αρακάς
1 κουτί ντοματάκια κονκασέ ή ντοματοχυμός
1 κουταλιά πελτές ή κέτσαπ
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1,5 φλυτζάνι ζεστό νερό
μαϊντανός ψιλοκομμένος

Ζεσταίνουμε λίγο λάδι και ρίχνουμε το κρέας, γυρίζοντάς το για να ροδίσει απ’ όλες τις πλευρές. Ρίχνουμε το κρεμμύδι και αφήνουμε να τσιγαριστούν μαζί 2΄-3΄. Προσθέτουμε τη ντομάτα, τον πελτέ ή το κέτσαπ και το νερό, αλατοπιπερώνουμε και βράζουμε με σκεπασμένη κατσαρόλα, μέχρι το κρέας να μαλακώσει καλά.

ΜΟΣΧΑΡΙ

Ρίχνουμε τον αρακά και το μαϊντανό.

ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΑΚΑ

Βράζουμε μέχρι να μαλακώσει ο αρακάς και να χυλώσει η σάλτσα.

ΕΤΟΙΜΟ

Έτοιμο το πριγκηπικό γεύμα!

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010

Gula …

… ελληνιστί “λαιμαργία”: είναι το τρίτο (μετρώντας από το τέλος) από τα θανάσιμα αμαρτήματα με κυρίαρχο δαίμονά του το Βελζεβούλ.
Αποδόθηκε εξαιρετικά από τον Πίτερ Μπρύγκελ τον Πρεσβύτερο και από τον Ιερώνυμο Μπος …
 
breugel_gluttony
 
Hieronymus_Bosch-_The_Seven_Deadly_Sins_and_the_Four_Last_Things_-_Gluttony

… θέλω να πιστεύω όμως ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσε να μου αποδοθεί ως χαρακτηριστικό γνώρισμα. Δεν υπήρξα ποτέ λαίμαργη, ούτε καν στα παιδικά μου χρόνια. Μου άρεσε πάντα η αφθονία και η ποικιλία, περισσότερο όμως ως εικόνα και αίσθηση.
Πώς την έπαθα, λοιπόν εγώ, η εγκρατής, σ’ έναν παραδοσιακό ξυλόφουρνο στην Ξάνθη; Από την είσοδο κιόλας, τα τσουρέκια του μου μπήκανε στο μάτι. Λίγο νωρίτερα μου είχαν μπει και στη μύτη, από την οποία με έσυραν στα σοκάκια της παλιάς πόλης μέχρι ν’ ανακαλύψω την πηγή της μοσχοβολιάς.
Ιδού λοιπόν η πόρτα του Παράδεισου …
 
ΦΟΥΡΝΟΣ ΕΙΣΟΔΟΣ
 
… από την οποία μπήκα και βρέθηκα σε άλλη εποχή. Παραδοσιακός ο φούρνος, με τα τούβλα του, τα φτυάρια του, τα σέα και τα μέα του …
ΦΟΥΡΝΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ
 
… και με προϊόντα λίγα και καλά. Όλα τους ολόφρεσκα και χειροποίητα: τα ψωμιά, τα τσουρέκια με τη μυστική συνταγή τους από την Αδριανούπολη, τα πρόσφορα και τα σουσαμένια κουλούρια, τα σταφιδόψωμα –με πραγματική ζύμη ψωμιού κι όχι τα ατομικά κέικ με σταφίδες που πουλάνε πια όλοι οι φούρνοι. Και, βέβαια, τα κουλουράκια πορτοκαλιού, που φτιάχνει καθημερινά η γυναίκα του ιδιοκτήτη και όποιος πρόλαβε τον Κύριον οίδε!
 
ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΠΟΙΚΙΛΙΑ 2

Έτσι λοιπόν την έπαθα και παρασύρθηκα. Forgive me, Father, for I have sinned. Αγόρασα περισσότερα από όσα μπορούσα να καταναλώσω εγώ, ο άντρας μου και όλο μας το σόι.
Περίσσεψε τσουρέκι μπόλικο –αμαρτία να πάει χαμένο. Το έφτιαξα λοιπόν ένα ωραιότατο …

Εκμέκ από μπαγιάτικο τσουρέκι

ΚΟΜΜΕΝΟ
 
 
Έκοψα το τσουρέκι σε χοντρές φέτες, το έβαλα σε πήλινο ταψάκι και το έψησα στο φούρνο, στους 150 βαθμούς Κελσίου, μέχρι να στεγνώσει καλά και να γίνει σαν παξιμάδι.
 

ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ
 
ΨΗΜΕΝΟ
 
Έφτιαξα ένα αρκετά πηχτό σιρόπι, βράζοντας για 5΄ ενάμισι (1,5) ποτήρι νερό, 2 ποτήρια ζάχαρη και μπόλικη κανέλα και το σιρόπιασα καυτό, μόλις το έβγαλα από το φούρνο, ρίχνοντας το σιρόπι σε 2-3 δόσεις και όχι μονομιάς.

ΣΙΡΟΠΙΑΣΜΕΝΟ


Το άφησα να τραβήξει καλά το σιρόπι και το κάλυψα με κρέμα ζαχαροπλαστικής. Από πάνω έβαλα μια λεπτή στρώση σαντιγύ, κάνοντας τα γνωστά και μη εξαιρετέα σχεδιάκια:

ΕΤΟΙΜΟ
 
 
Πασπάλισα με ψιλοτριμμένο φυστίκι Αιγίνης και το παρέδωσα στην κρίση του λαού και της Ιστορίας.
 
ΜΕ ΦΥΣΤΙΚΙ 
 
ΚΟΜΜΑΤΙ 2

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Ze little grey cells …

Ένα ψυγείο που μυστηριωδώς βγήκε από τη πρίζα, χωρίς κανείς να αναλαμβάνει την ευθύνη της τρομοκρατικής ενέργειας. Ένα κοτόπουλο που θα φουρνιζόταν δόξη και τιμή και κατέληξε, φρικτά παραμορφωμένο, σε παρακείμενο κάδο απορριμμάτων. Μια οικογένεια που κινδύνευε να μείνει χωρίς σπιτικό κυριακάτικο γεύμα –έγκλημα καθοσιώσεως για το σπίτι μας, αλλά, δυστυχώς, όχι πια για την –κάποτε- παραδοσιακή χώρα μας.
Ο τόπος: μια ελληνική επαρχιακή πόλη.
Ο χρόνος: μια Κυριακή του Ιουλίου, κατά την οποία ακόμη και τα περίπτερα είχαν κατεβάσει ρολά.
Και τώρα;

hercules 
“Think, mademoiselle. It’s all in here. Just use … ze little grey cells”.

Δύο στήθη κοτόπουλου, που ανακαλύφθηκαν σε μια γωνιά του καταψύκτη. Ένας φούρνος μικροκυμάτων με λειτουργία defrost, την οποία ουδείς είχε μπει στον κόπο να διερευνήσει. Μια κολοκύθα, κληρονομιά του περασμένου φθινοπώρου, αλλά ακόμη ακμαία και ζουμερή. 4 πατάτες, 2 κρεμμύδια και 5 σκελίδες σκόρδο, από την παρακαταθήκη της αποθήκης. Δεντρολίβανο, ρίγανη και θυμάρι. Και μια –τελευταία- σακούλα ψησίματος, απομεινάρι (δείτε το πείραμα εδώ) παλαιοτέρου πειράματος.

ΣΤΗ ΣΑΚΟΥΛΑ

Ένας φούρνος που ανέλαβε τα υπόλοιπα, κάτω από ένα πυκνό πέπλο ομίχλης.

ΨΗΣΙΜΟ

Κι ύστερα, όλα ξεκαθάρισαν.

ΤΑΨΙ

Το τραπέζι στρώθηκε, τα ποτήρια τσούγκρισαν, τα μάτια κι η καρδιά ευφράνθηκαν.

ΤΑΨΙ ΚΟΝΤΙΝΟ

Bon appetit, Mr. Poirot. Et … merci bien!

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

“Άγγουρος στην Ανατολή …

… κόρ’ αγαπά στη Δύση”  λέει ένα ριζίτικο τραγούδι. Αποτελεί, ίσως, μια παράταιρη εισαγωγή για μια συνταγή με αγγουράκι, οι συνειρμοί όμως δε δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Αυτόν σκέφτηκα, αυτόν έγραψα. Πρέπει, τουλάχιστον, να παραδεχτείτε ότι αποτελεί έναν καθόλα κόσμιο και ιδιαίτερα comme il faut συνειρμό, εν αντιθέσει με τους περισσότερους που –δυστυχώς- συνοδεύουν το δόλιο το ζαρζαβατικό.
Quelle decadence, για ένα λαχανικό με μεγάλη και σπουδαία ιστορία: με καταγωγή από την Ινδία, καλλιεργείται εδώ και 3.000 χρόνια στην Ασία – υπάρχουν μάλιστα αναφορές του στο έπος του Γκιλγκαμές. Από την Ινδία πέρασε στην Ελλάδα και από εκεί στη Ρώμη: ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος γράφει για πρώιμα θερμοκήπια, που δημιουργήθηκαν ώστε να μπορεί ο αυτοκράτορας Τιβέριος να έχει  αγγουράκια στο καθημερινό του τραπέζι, χειμώνα-καλοκαίρι!
Θεαματικές και οι ιδιότητές του. Οι Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν στα τσιμπήματα των σκορπιών, σε παθήσεις των ματιών, αλλά και για να διώχνει τα ποντίκια. Ακόμη και σήμερα συστήνεται η τοπική χρήση (με τη μορφή κομπρέσας) για τη θεραπεία δερματικών προβλημάτων, όπως πρήξιμο στα μάτια και δερματίτιδες. Επίσης, καταπραΰνει τα εγκαύματα από τον ήλιο.
puffy-300x233
Η σάρκα του αγγουριού αποτελείται κυρίως από νερό, σε ποσοστό που κυμαίνεται στο 95%. Περιέχει, επίσης, ασκορβικό οξύ (βιταμίνη C) και καφεϊκό οξύ, τα οποία αμβλύνουν τα δερματικά εξανθήματα και μειώνουν τα πρηξίματα. Η φλούδα του είναι πλούσια σε φυτικές ίνες, κάλιο και μαγνήσιο.
cucumber-duck
Σ’ αυτό το ασχημόπαπο του λαχανόκηπου, λοιπόν, που στην πραγματικότητα είναι κύκνος, αρμόζει μια συνταγή ξεχωριστή, μια παρασκευή ιδιαίτερη. Ας το μεταμορφώσουμε σε μία …
 
Δροσερή αγγουρόσουπα
ΠΙΑΤΟ  
Υλικά:
1 μεγάλο αγγούρι
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 μικρή πατάτα σε κύβους
1 σκελίδα σκόρδο
4 φλυτζάνια ζωμός κότας ή λαχανικών
1/2 γιαούρτι
χυμός και η φλούδα από μισό λεμόνι
δυόσμος
 
Καθαρίζουμε το αγγούρι και το κόβουμε σε κύβους. Το βάζουμε σε μέτρια κατσαρόλα μαζί με την πατάτα, το κρεμμύδι και το σκόρδο.
ΥΛΙΚΑ 
Προσθέτουμε το ζωμό, το χυμό και τη φλούδα του λεμονιού και λίγο δυόσμο –φρέσκο ή ξερό. Σιγοβράζουμε με σκεπασμένη την κατσαρόλα μέχρι να μαλακώσουν τα λαχανικά (περίπου 20΄). Αφαιρούμε τη φλούδα του λεμονιού και πολτοποιούμε τη σούπα.
ΠΟΛΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗ
Την αφήνουμε να κρυώσει και προσθέτουμε το γιαούρτι, ανακατεύοντας καλά με σύρμα.
ΜΕ ΓΙΑΟΥΡΤΙ
Αφήνουμε τη σούπα αρκετή ώρα στο ψυγείο και τη σερβίρουμε κρύα, γαρνιρισμένη με δυόσμο.
ΠΙΑΤΟ 2


Άγγουρος στην Ανατολή, κόρ’ αγαπά στη Δύση
Κι αγάπα την κι αγάπα τον, κανείς δεν το κατέχει,
Παρά ο Θιός κι εκείνοι οι δυο που στέκουν κι  απαντέχουν.
Μα θέλ’ ο Θιος κι η μάνα του το γιο τζη να παντρέψει,
Κι ούλο τον κόσμο τον καλεί κι ούλο τον πρεμαζώνει.
«Μάνα, τον κόσμο τον καλείς κι ούλο τον πρεμαζώνεις,
την αγαπώ δεν την καλείς, την αγαπώ δε θέλεις;»
«Γιε μου, κι επά ν’ ο καλεστής, πε του να την καλέσει».
«Μάνα μ’, εγώ μ’ ο καλεστής στην αγαπητική μου.
Μάνα μου, δως μου την ευκή να πα να την καλέσω».
Χρυσή φεργάδα στόλισε και μέσα τόνε βάνει,
Κι ώστε να πει «έχετε γεια», πάει σαράντα μίλια,
Κι ώστε να πούνε «στο καλό», πάει άλλα πενήντα.

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Θα σου κόψω τη γλώσσα …

Ή, μάλλον, να την κόψεις μόνη σου. Κοτζάμ κοπέλα έγινες πια. Στο κάτω-κάτω φιλέτο είναι! Μη σου πω ότι θα έπρεπε εσύ να την είχες μαγειρέψει. Περνάνε τα χρόνια, θα είσαι φοιτήτρια και δε θα ξέρεις να βράσεις ένα αυγό, θα γίνεις μάνα –τι θα δίνεις στα παιδιά σου, τα σκουπιδοφαγητά των απανταχού αλυσίδων;
Εμπρός, μαρς! Ανασκουμπώσου και γρήγορα στην κουζίνα. Και μην ακούσω αντιρρήσεις γιατί … θα σου την κόψω τη γλώσσα, τελικά!

Φιλέτο γλώσσας με κρούστα μυρωδικών

ΠΙΑΤΟ 1 
Υλικά:
6 φιλέτα γλώσσας
250 γρ. τοματίνια
2 φρέσκα κρεμμυδάκια
2-3 φέτες μπαγιάτικο ψωμί σε ψίχουλα
λίγη τριμμένη παρμεζάνα
βασιλικός, μαϊντανός

Αλατοπιπερώνουμε τα φιλέτα γλώσσας και τηγανίζουμε για 1΄την κάθε πλευρά, σε λίγο ελαιόλαδο. Τα αφήνουμε στην άκρη.

ΓΛΩΣΣΕΣ ΤΗΓΑΝΙΣΜΕΝΕΣ

Προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο στο ίδιο τηγάνι και ρίχνουμε τα τοματίνια, κομμένα στη μέση και τα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα. Αλατοπιπερώνουμε και σε 2΄-3΄ρίχνουμε και το βασιλικό, ψιλοκομμένο. Ανακατεύουμε και μαγειρεύουμε 1΄-2΄ακόμη, μέχρι να σκάσουν τα τοματίνια.

ΤΟΜΑΤΙΝΙΑ

Ρίχνουμε στο μπλέντερ το ψωμί, την παρμεζάνα και το μαϊντανό και δουλεύουμε να αναμιχθούν καλά.

ΨΩΜΙ ΜΕ ΜΥΡΩΔΙΚΑ 2

Βάζουμε τις γλώσσες σε ταψάκι και απλώνουμε τα τοματίνια από πάνω.

ΤΑΨΙ ΑΡΧΙΚΟ

Καλύπτουμε με το μίγμα του ψωμιού.

ΤΑΨΙ ΤΕΛΙΚΟ

Ραντίζουμε με λίγο ελαιόλαδο και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς Κελσίου, για 8΄-10΄.

ΤΑΨΙ ΨΗΜΕΝΟ ΠΙΑΤΟ 2

Σάββατο, 10 Ιουλίου 2010

Κι εξήντα το κεράσι, -ράσι, κεράσι …

Ιδού λοιπόν και η συνέχεια της εποποιίας παρασκευής μαρμελάδας που λαμβάνει χώρα στην κουζίνα του σπιτιού μας κάθε χρόνο από Μάιο μέχρι … τον άλλο Μάιο. Όρεξη να υπάρχει και υλικά βρίσκονται: αρχίζουμε με τις φράουλες κι ύστερα έρχονται τα κεράσια, τα βερύκοκα, τα ροδάκινα, το καρπούζι και το σύκο. Μικρό διάλειμμα μέχρι να βγουν τα μανταρίνια, τα πορτοκάλια και τα λεμόνια.
Σε δουλειά να βρισκόμαστε –που λέει και μια ψυχή- και να θυμώνει που στα ψυγεία μας δεν πέφτει καρφίτσα από τα κάθε λογής βάζα και βαζάκια. Κανένα παράπονο όμως όταν κατεβάζει πάστα φλόρες,  σκαλτσούνια ή γιαούρτια με κουταλίτσες από διαφορετικές μαρμελάδες!

Μαρμελάδα κεράσι

ΒΑΖΑ

Υλικά:
1,5 κιλό κεράσια
1 κιλό ζάχαρη
1 ποτήρι νερό
χυμός από μισό λεμόνι

Πλένουμε τα κεράσια και τα κόβουμε στη μέση για να αφαιρέσουμε το κουκούτσι, βάφοντας χέρια, ρούχα και τον τοίχο της κουζίνας με ένα ωραιότατο rouge cerise. Τα βάζουμε στην κατσαρόλα και σε μέτρια θερμοκρασία, ανακατεύοντας περιστασιακά, μέχρι να βγάλουν αρκετό ζουμί.
ΚΕΡΑΣΙΑ 

Τα πολτοποιούμε με προσοχή.
ΠΟΛΤΟΠΟΙΗΣΗ

Ρίχνουμε τη ζάχαρη και το νερό, ανακατεύουμε καλά με ξύλινη κουτάλα και βράζουμε μέχρι να δέσει η μαρμελάδα, ξαφρίζοντάς την αν χρειαστεί.
ΖΑΧΑΡΗ ΒΡΑΣΙΜΟ

Βάζουμε σε αποστειρωμένα βάζα. Περισσότερες λεπτομέρειες για το δέσιμο της μαρμελάδας και την αποστείρωση των βάζων μπορείτε να βρείτε εδώ (μαρμελάδα βερύκοκο).

 

Σαράντα το βερύκοκο –ρύκοκο  -ρύκοκο
κι εξήντα το κεράσι -ράσι, κεράσι,
ο ποντικός επήδηξε από το παραθύρι
κι η μάνα του του φώναζε “Πού πας καλέ, Ζαφείρη;”
-“Πάω να μάσω μάρμαρα να χτίσω μοναστήρι
να βάλω τα παιδάκια μου, να μην τα τρων οι ψύλλοι”.

Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010

Σαράντα το βερύκοκο, –ρύκοκο,-ρύκοκο …

… Καλά θα ήταν να είχε σαράντα το βερύκοκο, αλλά τέτοιοι συνδυασμοί θα υπάρχουν πια μόνο στα παιδικά τραγουδάκια παρελθόντων ετών. Δε βαριέσαι -και 1 ευρώ που το βρήκα στη λαϊκή, πάλι ευχαριστημένη είμαι. Δεν ήταν και Μπεμπέκου βέβαια, αλλά για μαρμελάδα που το ήθελα, ήταν και παραήταν μια χαρά. Είναι εξάλλου καιρός να τη φτιάξω πια, αν δε θέλω να την πατήσω όπως με τα κεράσια που, περιμένοντας να πέσει η τιμή τους, παραλίγο να μη βρω στο τέλος καθόλου: “διαλέγοντας, διαλέγοντας, επήρε τ’ αποζούμια” που λέει κι η παροιμία!

Μαρμελάδα βερύκοκο

ΒΑΖΟ 
Υλικά:
1300 γρ. βερύκοκα
700 γρ. ζάχαρη
1 ποτήρι νερό
χυμός από 1/2 λεμόνι

Πλένουμε τα βερύκοκα, τα κόβουμε στη μέση και αφαιρούμε το κουκούτσι.

ΒΕΡΥΚΟΚΑ

Βάζουμε τα φρούτα σε κατσαρόλα με φαρδύ πάτο και αφήνουμε σε μέτρια προς δυνατή φωτιά με ελάχιστο νερό για να μην “πιάσουν”, μέχρι να αρχίσουν να βγάζουν τα υγρά τους.

ΣΤΗΝ ΚΑΤΣΑΡΟΛΑ

Βράζουμε ανακατεύοντας τακτικά με ξύλινη κουτάλα, μέχρι να μαλακώσουν τα βερύκοκα.

ΒΡΑΣΜΟΣ

Πολτοποιούμε τα βερύκοκα, αν θέλουμε μια ομοιόμορφη μαρμελάδα, ή λιώνουμε σιγά-σιγά με την κουτάλα, αν προτιμάμε η μαρμελάδα να έχει μέσα μεγάλα κομμάτια φρούτου. Προσθέτουμε τη ζάχαρη και 1 ποτήρι νερό και ανακατεύουμε καλά για να διαλυθεί.

ΖΑΧΑΡΗ

Χαμηλώνουμε το μάτι και συνεχίζουμε το βράσιμο σε μέτρια φωτιά, ανακατεύοντας συχνά, πάντα με ξύλινη κουτάλα. Αν σχηματιστεί αφρός, τον οδηγούμε στην άκρη και ξαφρίζουμε με τρυπητή κουτάλα.

ΑΦΡΟΣ

Για να δούμε αν η μαρμελάδα έχει δέσει, βγάζουμε λίγη σε ένα πιατάκι και την αφήνουμε να κρυώσει. Με ένα κουτάλι ανοίγουμε ένα αυλάκι στη μέση της μαρμελάδας. Αν το αυλάκι δεν κλείσει, η μαρμελάδα είναι έτοιμη.

ΤΕΣΤ ΠΙΑΤΑΚΙ

Ρίχνουμε το χυμό του λεμονιού, ανακατεύουμε και βράζουμε για 2΄-3΄ακόμη.
Βάζουμε την καυτή μαρμελάδα σε αποστειρωμένα βαζάκια και κλείνουμε τα καπάκια με προσοχή. Διατηρείται για τουλάχιστον 1 χρόνο.

ΒΑΖΟ ΚΟΝΤΙΝΟ  ΒΑΖΟ ΒΑΖΟ

Για να αποστειρώσουμε τα βάζα, τα τοποθετούμε ανοιχτά σε κρύο φούρνο και ανάβουμε το φούρνο στους 120 βαθμούς Κελσίου. Μόλις ο φούρνος φτάσει στην επιθυμητή θερμοκρασία και σβήσει το φωτάκι, αφήνουμε τα βάζα για 10΄ ακόμη και τα γεμίζουμε με τη μαρμελάδα.