Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Είναι μακαρονάς …

… τι να τον κάνω;

Για τον καλό μου ο λόγος, τον κύριο και αυθέντη μου, το νοικοκύρη του σπιτιού (χίλια χρόνια να ζήσει)! Δεν τολμάω να ξεστομίσω την κλασσική ερώτηση “τι να φτιάξω γι’ αύριο;” κι έρχεται η κλασσική απάντηση “μια μακαρονάδα”, διανθισμένη με ποικίλα παράπονα:
“Πόσο καιρό έχεις να μας κάνεις μακαρονάδα;”
“Γιατί αποφεύγεις τα μακαρόνια; Επειδή δε σου αρέσουν εσένα πρέπει να μην τα τρώμε κι εμείς;”
“Κάθεσαι και παιδεύεσαι με τις ώρες και δε μας φτιάχνεις μια μακαρονάδα να τρώμε τρεις μέρες” και άλλα παρόμοια και γλαφυρά!

Ένα δίκιο το έχει, οφείλω να το αναγνωρίσω. Για κάποιο λόγο –στρεβλό προφανώς- δε θεωρώ τη μακαρονάδα φαγητό αλλά έναν εύκολο τρόπο να γλυτώσει κάποιος το μπελά του μαγειρέματος. Ακόμη κι έτσι να είναι όμως, τι το μεμπτόν έχει το να ξεφορτώνεσαι πού και πού έναν μπελά; Μην είμαστε και πλεονέκτες, νάμαστε και λογικοί!

Ανασκουμπώθηκα λοιπόν και του έφτιαξα μια μακαρονάδα με τα όλα της: πικάντικη, με μπόλικες πιπεριές που του αρέσουν και κομματάκι μπέικον για έξτρα νοστιμιά.
Και –ναι- το θηρίο έτρωγε μακαρονάδα 3 μέρες συνεχόμενα!

Σπαγγέτι με πιπεριές και μπέικον

ΠΙΑΤΟ 
Υλικά:
1 κόκκινη και μία κίτρινη πιπεριά κομμένες σε λωρίδες
1/2 καυτερή πιπερίτσα
100 γρ. μπέικον σε κομματάκια
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
χυμός ντομάτας ή ντοματάκια κονκασέ
2 κουταλιές μαϊντανός ψιλοκομμένος
4 φύλλα βασιλικού κομμένα στη μέση
2 κουταλιές κάπαρη ξεπλυμένη
1/2 κουταλάκι ρίγανη
5-6 ελιές χοντροκομμένες
500 γρ. σπαγγέτι

Ζεσταίνουμε λίγο λάδι σε βαθύ τηγάνι ή σωτέζα και ροδίζουμε το μπέικον. Προσθέτουμε το κρεμμύδι, το σκόρδο, τις πιπεριές, το μαϊντανό και το βασιλικό και μαγειρεύουμε μέχρι να μαλακώσουν οι πιπεριές και το κρεμμύδι.

ΤΗΓΑΝΙ ΥΛΙΚΑ

Ρίχνουμε τη ντομάτα, την καυτερή πιπερίτσα, ρίγανη και αλάτι και βράζουμε σε σιγανή φωτιά για 15΄περίπου. Στο μεταξύ βράζουμε και τα ζυμαρικά σε άφθονο αλατισμένο νερό, σύμφωνα με τις οδηγίες στη συσκευασία. Ρίχνουμε στη σάλτσα την κάπαρη και τις ελιές.

ΜΕ ΝΤΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΛΙΕΣ

Βγάζουμε με πιρούνα τα μακαρόνια και τα ρίχνουμε στη σάλτσα, ανακατεύοντας πολύ καλά σε δυνατή φωτιά για 1΄.

ΜΕ ΤΟ ΣΠΑΓΓΕΤΙ

Πασπαλίζουμε με μπόλικο τυράκι και … κάνουμε έναν άνθρωπο ευτυχισμένο!

ΠΙΑΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής …

… ξεψύχησε το καλοκαίρι …
Δε θα παραστήσω ότι λυπάμαι. Αντίθετα χαίρομαι που αυτό το μακρύ, ζεστό και αφόρητο καλοκαίρι αποφάσισε επιτέλους να μας αφήσει ήσυχους. Το αγαπημένο μου φθινόπωρο χτυπάει την πόρτα σας –η δική μου είναι πάντα ανοιχτή περιμένοντας. Την πρωινή δροσερή ανάσα που τρυπώνει από τα μισάνοιχτα -για λίγο ακόμη- παράθυρά μου, τον ήλιο που με χαϊδεύει τρυφερά αντί να με ψήνει ανελέητα, τη βραδινή ψύχρα που με κάνει να ψάχνω για μπουφάν κι αγκαλιά …

Να το καλωσορίσω θέλω, να τα υποδεχτώ γλυκά και να το ευχαριστήσω, μ’ ένα γλυκό στο ζεστό πορτοκαλί του χρώμα, μια …

Γλυκιά κολοκυθόπιτα

ΠΙΑΤΑΚΙ 
Υλικά:
1 κίτρινη κολοκύθα (περίπου 1 κιλό καθαρό βάρος)
ζάχαρη ή μέλι
κανέλα, γαρύφαλλο
2-3 κουταλιές σιμιγδάλι ψιλό
σταφίδες ξανθές ή μαύρες, καρύδι χοντροκομμένο  
500 γρ. φύλλο χωριάτικο (ή κρούστας)

Τα υλικά που θα έχει η γλυκιά κολοκυθόπιτα καθώς και η δοσολογία τους εξαρτώνται από τις προτιμήσεις του καθενός, οπότε μπορείτε να αυτοσχεδιάσετε ελεύθερα.
Τρίβουμε την κολοκύθα στο χοντρό τρίφτη και την αφήνουμε σε σουρωτήρι να βγάλει τα υγρά της. Τη στύβουμε καλά ανάμεσα στις παλάμες μας και τη βάζουμε σε κατσαρολάκι με λίγο λάδι. Την αφήνουμε σε μέτρια φωτιά, ανακατεύοντας πού και πού, μέχρι να εξατμιστούν τα περισσότερα υγρά. Δοκιμάζουμε την κολοκύθα και προσθέτουμε ζάχαρη ή/και μέλι, ανάλογα με το πόσο γλυκιά μας αρέσει.

ΚΟΛΟΚΥΘΑ

Ρίχνουμε τις σταφίδες, το καρύδι, τα μπαχαρικά και λίγο σιμιγδάλι, που θα τραβήξει τα παραπανίσια υγρά.
Λαδώνουμε το ταψί και στρώνουμε 3 χωριάτικα φύλλα λαδώνοντάς τα ανάμεσα. Απλώνουμε τη μισή γέμιση και καλύπτουμε με 1 ακόμη λαδωμένο φύλλο, το οποίο σουρώνουμε ώστε να μη βγαίνει έξω από το ταψί.
Στρώνουμε την υπόλοιπη γέμιση και καλύπτουμε με τα 2 τελευταία φύλλα, πάντα λαδωμένα. Κόβουμε τα φύλλα που περισσεύουν γύρω από το ταψί και γυρίζουμε τις άκρες τους προς τα μέσα. Ραντίζουμε την επιφάνεια της πίτας με λίγο νερό.

ΓΙΑ ΨΗΣΙΜΟ

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς Κελσίου, για 1 ώρα περίπου.

ΨΗΜΕΝΗ ΚΟΝΤΙΝΟ

Αφήνουμε την πίτα να κρυώσει και πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη και κανέλα.

ΤΑΨΙ ΚΟΜΜΕΝΗ

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Καθόμουνα στου Λέντζου …

… Όχι, δεν καθόμουνα στου Λέντζου, ούτε και έπινα καφέ –που έτσι κι αλλιώς δεν πίνω ποτέ. Όμως περνούσα απ’ του Γαλέντζου, στη Δράμα και δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να μπω στη βιοτεχνία και να προμηθευτώ τον εξαιρετικό παστουρμά του και μπόλικα λουκάνικα. 
Για κάποιους ειδήμονες και γευσιγνώστες, ο παστουρμάς Γαλέντζου θεωρείται ο κορυφαίος σε γεύση παστουρμάς στην Ελλάδα. Είναι βοδινός ή χοιρινός (ανάλογα με την εποχή), έχει θαυμάσια και ισορροπημένη γεύση και μοσχοβολάει από το τσιμένι. Έτσι που τον είδα να κρέμεται, σε λαχταριστά φρεσκοφτιαγμένα μπαστούνια, κρεμασμένα για να στεγνώσουν, υπέκυψα στον πειρασμό να πάρω ένα ολόκληρο μπαστούνι.

ΠΑΣΤΟΥΡΜΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ
Μου το συσκεύασαν σε κενό αέρος και μου είπαν ότι διατηρείται στην κατάψυξη ακόμη και για ένα χρόνο χωρίς να παγώνει, λόγω του αλατιού του. Όχι ότι πρόλαβε να μακροημερεύσει τόσο! Οι παραγγελίες για παστουρμαδόπιτα (η συνταγή εδώ) άρχισαν να πέφτουν βροχή και το μπαστουνάκι μου αδυνάτισε επικίνδυνα. Αποφάσισα λοιπόν να καταπιαστώ με τα εξίσου νόστιμα λουκάνικα που παράγει η αλλαντοποιία:

 ΕΤΙΚΕΤΑ ΛΟΥΚΑΝΙΚΑ

 Λουκάνικα με χαλούμι στη λαδόκολλα

ΨΗΜΕΝΑ 
Υλικά:
2 χωριάτικα λουκάνικα
100 – 150 γρ. χαλούμι
1 μέτριο κρεμμύδι σε φετάκια
1 φλούδα από λεμόνι
2-3 λιαστές ντομάτες
πιπέρι, δυόσμος

Κόβουμε τα λουκάνικα σε ροδέλες και το χαλούμι σε κυβάκια. Τα ανακατεύουμε με το κρεμμύδι τη λεμονόφλουδα και τις ντομάτες και προσθέτουμε πιπέρι και 1 κουταλάκι ξερό δυόσμο. Αλάτι δεν θα χρειαστεί γιατί το χαλούμι είναι αλμυρό τυρί και τα λουκάνικα ήδη αλατισμένα.
Βάζουμε 2 λαδόκολλες τη μία επάνω στην άλλη, βάζουμε στο κέντρο τα υλικά καλά ανακατεμένα και κλείνουμε με συρραπτικό φτιάχνοντας ένα πουγκί.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς Κελσίου για 25΄-30΄.

 

Το τραγούδι του Χρήστου Νικολόπουλου σε στίχους Μανώλη Ρασούλη “Καθόμουνα στου Λέντζου” τραγούδησε ο Δημήτρης Κοντογιάννης στο δίσκο “Παίξε, Χρήστο, επειγόντως”:

Καθόμουνα στου Λέντζου και έπινα καφέ
και βλέπω έναν τύπο μαζί με σένανε
και σκύβω το κεφάλι να μη με δεις εσύ,
θολώνει το μυαλό μου και σκίζεται η γη
Δεν πίστεψα πως ήταν αλήθεια όλα αυτά
τα χείλη μου δαγκώνω, δεν ήταν ψέματα.
Μου φάνηκε πως σπάσαν καθρέφτες χίλιοι δυο
μα εγώ απ’τον καθρέφτη σε βλέπω και πονώ
Τριγύρω κουβεντιάζανε για τα πολιτικά
και πώς ο Μαύρος σούταρε δοκάρι τη μπαλιά,
κι εγώ ο μαύρος τώρα δα βλέπω πως μια στιγμή
να σβήσει η ζωή μου ήτανε αρκετή
Τ’Αγίου Βαλεντίνου, αχ πίκρα και καημέ
καθόμουνα στου Λέντζου και έπινα καφέ.
Κάνω να πω να φύγω, μα γόρδιος δεσμός
μ’ έχει δεμένο χάμω, αχ να `μουνα τυφλός.
Μου φέρνει το γκαρσόνι χαρτί λογαριασμού
πανάκριβα πληρώνω το πλάι τ’ αλλουνού.
Κι εσύ γιατί, ποιος ξέρει, παράγγειλες λικέρ
και μένα στην καρδιά μου δεκάξι κομπρεσέρ.
Τα μάτια μου θολώνουν ψιχάλες του καιρού
εσύ εκεί, εγώ εδώ θαμώνας του χαμού.

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

Σε μια ρώγα από σταφύλι …

ΤΣΙΡΙΤΡΟ 
… Κι αφού τέλειωσε το φαγοπότι των πετεινών του ουρανού, ενέσκηψα εγώ στα σταφύλια! Να προλάβω να φτιάξω και φέτος μπόλικο γλυκό του κουταλιού. Είναι πανεύκολο και δεν έχω βρει ακόμη κάποιον που να μην του αρέσει.
Αποτελεί κλασσική συνοδεία του καφέ, τονωτική ένεση όταν θέλουμε να στυλωθούμε, ελαφρύ επιδόρπιο ανακατεμένο μ’ ένα άπαχο γιαούρτι, αλλά και ολοκληρωμένη αμαρτία αν στρογγυλοκαθίσει πάνω σε μια χορταστική μερίδα ολόπαχο παγωτό καϊμάκι, λούζοντάς το με το χρυσαφένιο σιρόπι του.

Γλυκό κουταλιού σταφύλι

ΠΙΑΤΑΚΙ 
Υλικά:
1 κιλό σταφίδα
600 γρ. ζάχαρη
1 κλωναράκι αρμπαρόριζα
χυμός από μισό λεμόνι

Βάζουμε τη ζάχαρη να βράσει με 3 ποτήρια νερό και την αρμπαρόριζα.

ΣΙΡΟΠΙ

Όταν αρχίσει να δένει το σιρόπι, ρίχνουμε τα σταφύλια.

ΒΡΑΣΙΜΟ

Βράζουμε το γλυκό μέχρι να μαλακώσουν τα σταφύλια, να γίνουν χρυσαφιά και να δέσει το σιρόπι.

ΔΕΣΙΜΟ

Ρίχνουμε το χυμό λεμονιού, αφήνουμε να πάρει 2-3 βράσεις ακόμη και βάζουμε το γλυκό σε αποστειρωμένα βάζα.

ΒΑΖΟ

Όταν πιάσουν για τα καλά τα κρύα, ξεσφραγίζουμε το πρώτο βάζο και φέρνουμε καλοκαιρινή γλύκα στην καρδιά του χειμώνα.
Contraria contrariis curantur!

latinistis

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Πάρε ένα κοχύλι απ’ το Αιγαίο …

koxili 
Ούτε απ’ το Αιγαίο, ούτε απ’ το Ιόνιο πήρα κοχύλια φέτος. Δύσκολο το καλοκαίρι, παράξενο, τη θάλασσα δεν την πλησίασα κι ας λαχταρούσα όπως πάντα την αγκαλιά της.

Τα μόνα κοχύλια που πήρα λοιπόν, ήταν ένα πακέτο από το σούπερ μάρκετ κι έφτιαξα …

Κοχυλάκια με πέστο μαϊντανού και φέτας

ΠΙΑΤΟ ΚΟΝΤΙΝΟ

Υλικά:
200 γρ. φέτα
1 φλυτζάνι τσαγιού φυλλαράκια μαϊντανού
1 σκελίδα σκόρδο
2 κουταλιές σούπας κουκουνάρι
3 κουταλιές σούπας ελαιόλαδο
1 κουταλάκι γλυκού ρίγανη ξερή
500 γρ. ζυμαρικό της αρεσκείας μας

Βράζουμε τα ζυμαρικά σε αλατισμένο νερό, φροντίζοντας να κρατάνε λίγο στο δόντι (“al dente” το λέμε στο χωριό μας).
Κρατάμε λίγο από το νερό στο οποίο έβρασαν, τα στραγγίζουμε και τα περιχύνουμε με λίγο λάδι.
Χτυπάμε στο μπλέντερ όλα τα υλικά για το πέστο. Αν είναι σφιχτό, αραιώνουμε με λίγο από το νερό που κρατήσαμε.
Ανακατεύουμε καλά τα ζυμαρικά με το πέστο και … αυτό ήταν όλο!

ΠΙΑΤΟ

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

Για ποιον χτυπά η κουδούνα;

gia-poion-xtipa-i-koudouna 
“Για τον Απόστολο Λαμπιρίκο”, θα απαντούσε χωρίς δυσκολία ένας λάτρης του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.
“Για τους μαθητές, μιας και σήμερα ανοίγουν τα σχολεία”, θα απαντούσε ένας λάτρης της κοινής λογικής.
“Για μας, τους γονείς”, απαντώ εγώ! Δεν είναι, ίσως, η πιο λογική ή η πιο προφανής απάντηση. Πιστεύω ακράδαντα όμως ότι, στην πραγματικότητα, χτυπά για μας:
Για μας, που συνειδητοποιούμε απότομα το χρόνο που βαραίνει στους ώμους μας …
mafalda sxoleio … για μας, που ξαναρχίζουμε τα δρομολόγια “σπίτι-σχολείο-αγγλικά-δραστηριότητες-σπίτι” …
… για μας που περνάμε με αστραπιαία ταχύτητα από τις αναλήψεις στην τράπεζα στις καταθέσεις για “εγγραφή – δίδακτρα – βιβλία – τετράδια –ρούχα - παπούτσια …”
Και τα παιδιά; Αυτά που ξεκινούν με δισταγμό ή φόβο, με όρεξη ή ενθουσιασμό, με βαριεστημάρα ή αδιαφορία το καθημερινό τους μαγγανοπήδαγο; Πού ξυπνούν αξημέρωτα για να γυρίσουν ψόφια το μεσημέρι και να ξαναφύγουν για να γυρίσουν ακόμη πιο ψόφια το βράδυ; Γι’ αυτά –ευτυχώς- χτυπάει ακόμη μόνο το κουδούνι …

Εξάλλου το κουδούνι δε χτυπάει μόνο για μάθημα, αλλά και για διάλλειμα!
Μάφινς με κολοκυθάκι και ανθότυρο για σχολικό κολατσιό

ΠΙΑΤΟ ΚΟΝΤΙΝΟ 
Υλικά:
1 μεγάλο κολοκυθάκι ή 2 μικρά (περίπου 180-200 γρ)
120 γρ. ανθότυρο
250 γρ. αλεύρι
120 ml ελαιόλαδο
2 αυγά
1 κουταλιά μπέικιν πάουντερ
αλάτι, πιπέρι
Τρίβουμε το κολοκυθάκι στο χοντρό τρίφτη, το αλατίζουμε ελαφρά, το αφήνουμε για λίγο να στραγγίξει και το στύβουμε.
Χτυπάμε με τον αυγοδάρτη τα αυγά με το λάδι, προσθέτουμε το κολοκύθι και το ανθότυρο και ανακατεύουμε καλά. Ρίχνουμε λίγο-λίγο το αλεύρι με το μπέικιν ανακατεύοντας με σπάτουλα. Προσθέτουμε πιπέρι ή και αλάτι. Αν το μίγμα προκύψει πολύ σφιχτό, το βοηθάμε με λίγο γάλα.
ΜΙΓΜΑ
Αδειάζουμε το μίγμα σε 12 φόρμες για μάφινς, χωρίς να τις γεμίσουμε μέχρι επάνω.
ΓΙΑ ΨΗΣΙΜΟ
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς Κελσίου, για 30΄-35΄. Μόλις κρυώσουν λίγο, τα ξεφορμάρουμε.
ΨΗΜΕΝΑ
 
Τρώγονται πολύ ευχάριστα και από μεγαλύτερα παιδιά στο γραφείο!

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Αφρίζεις, ξαφρίζεις …

… εγώ θα σε φάω!

Κάπως έτσι την έπαθα κι εγώ, αν και τελικά μου βγήκε σε καλό. Και εξηγούμαι αμέσως: Σε μια από τις συνήθεις περιπλανήσεις μου σε παντοπωλεία και σούπερ μάρκετ, αναζητώντας καινούρια προϊόντα ή άλλα που έχουν έως τώρα διαφύγει της προσοχής μου, είδα στα ψυγεία του Carrefour, κοντά στα γιαούρτια, ένα γαλλικό προϊόν με ετικέτα “fromage frais”, καλή σύνθεση με λίγα λιπαρά και συμφέρουσα τιμή. Το βούτηξα λοιπόν πιστεύοντας ότι είχα βρει κάτι αντίστοιχο με την ιταλική ρικότα και μέχρι να φτάσω στο σπίτι το είχα ήδη χρησιμοποιήσει με το μυαλό μου σε ένα σωρό συνταγές.
Ανοίγοντάς το, πήρα την πρώτη κρυάδα: ήταν μάλλον σαν γιαούρτι, παρά σαν τυρί. Η μικρή ελληνική ετικέτα το έγραφε καθαρά: “επιδόρπιο γιαουρτιού”, εγώ η γαλλομαθής όμως πού να την προσέξω! Μετά θυμήθηκα το βλάχο της ιστορίας* και αποφάσισα να πράξω αναλόγως. Πρώτα χρησιμοποίησα μια μικρή ποσότητα για να φτιάξω το ντιπ με πιπεριές Φλωρίνης (η συνταγή εδώ) εμπλουτίζοντάς το με λίγο μανούρι που είχε μείνει στο ψυγείο και το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό.
Αναθάρρησα λοιπόν και μετά από μια μικρή έρευνα για συνταγές, αποφάσισα να το δοκιμάσω σε ένα …
Τσιζ κέικ με μαρμελάδα δαμάσκηνο
ΚΟΜΜΑΤΙ
 
Υλικά: 1 πακέτο μπισκότα πτι-μπερ
110 γρ. μαργαρίνη
600 γρ. από το εν λόγω τυρί
60 γρ. ζάχαρη άχνη
2-3 ατομικές μερίδες γάλα εβαπορέ (αυτές που βάζουμε στον καφέ)
μαρμελάδα της αρεσκείας μας
Σε κατσαρολάκι λυώνουμε τη μαργαρίνη σε μέτρια φωτιά και αποσύρουμε από το μάτι. Τρίβουμε τα μπισκότα στο μπλέντερ και τα ρίχνουμε στο κατσαρολάκι, ανακατεύοντας καλά με κουτάλι ώστε να υγρανθεί όλη η ποσότητα. Βάζουμε το μίγμα σε φόρμα με στεφάνη και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου για 10΄ περίπου.
ΒΑΣΗ
Χτυπάμε με το σύρμα των αυγών το τυρί με την άχνη και το εβαπορέ. Δοκιμάζουμε και προσθέτουμε, αν θέλουμε, κι άλλη ζάχαρη.
ΚΡΕΜΑ
Μόλις κρυώσει λίγο η βάση, στρώνουμε την κρέμα και αφήνουμε στο ψυγείο αρκετές ώρες να σφίξει. Απλώνουμε τη μαρμελάδα και σερβίρουμε.
ΠΙΑΤΟ
 
* Ένας από το χωριό εκατέβηκε στη Χώρα, να ψωνίση τυρί. Είδε σαπούνι κι ερώτησε: –“Πόσο το τυρί;” Ο μπακάλης τού ‘πε: –“Πέντε γρόσια”. Το είδε φτηνό και του λέει: –“Βάλε μου μια οκά!”.
Στο δρόμο έβγαλε ένα κομμάτι να φάη. Το σαπούνι άφριζε στο στόμα του, μα εκείνος αφ’ την τσιγκουνιά του το ‘τρωγε κι έλεγε: –“Τι αφρίζεις και ξαφρίζεις; Τον παρά μου έδωκα, θα σε φάω …”.
Διήγηση από τη Χίο. Στυλ.Γ. Βίος “Λαογραφία”. Γνωστή και παροιμιακά. Βλ. Ν.Γ. Πολίτου: Παροιμίαι, τόμ.Β΄ (1900) σελ.685, όπου και αρχαίος παρόμοιος μύθος. Το περίπαιγμα είναι διεθνές.

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Ψάρωμα …

Κοίταξα δεύτερη και τρίτη φορά για να βεβαιωθώ ότι δε με γελούν τα μάτια μου. Το καρτελάκι παρέμενε ίδιο κι απαράλλαχτο, όσες φορές κι αν το κοίταζα: “Γαύρος 9,80€”. 
Πάει, χάλασε ο κόσμος. Φωτιά και γαύρα οι τιμές! Ποιο γαύριο περιμένει τα παιδιά μας; Τα ψάρια της φτωχολογιάς - η σαρδέλα, ο γαύρος, η γόπα κι η μαρίδα- ψάρια που, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, ούτε καν καταδέχονταν να κοιτάξει ο νεοέλληνας, έφτασαν να κοντράρονται με τις τσιπούρες και τα λαβράκια.
ceinture-poisson

Με τέτοια τιμή είναι ιεροσυλία να τον μαγειρέψεις. Καλύτερα να φτιάξεις μια πανάκριβη και υπέρκομψη ζώνη- ένα βραχιόλι έστω, να φοριέται και στο δεξί, σαν κόσμημα …
 
Μπουργέτο θα τον φτιάξω τον άτιμο. Θα τον φιλετάρω μετά μεγίστης προσοχής και με τα ψαροκόκαλα θα φτιάξω σκουλαρίκια και κολιέ ή θα στολίσω τα παπούτσια μου. Αμαρτία να πάνε χαμένα!  
  fishbone   fishbone necklace    fishbone shoes
 
Γαύρος μπουργέτο
 
ΠΙΑΤΟ

Υλικά:
500 γρ. γαύρος
4 ντομάτες περασμένες στον τρίφτη ή ντοματοχυμός
4 σκελίδες σκόρδο σε φετάκια
αλάτι, πιπέρι, ρίγανη, δαφνόφυλλο

Πλένουμε, καθαρίζουμε και φιλετάρουμε το γαύρο (λεπτομέρειες για το φιλετάρισμα εδώ). Τον αλατίζουμε με χοντρό αλάτι.
Ζεσταίνουμε λίγο λάδι και ρίχνουμε το σκόρδο. Ανακατεύουμε σε μέτρια φωτιά μέχρι να βγάλει το άρωμά του, χωρίς να καεί. Προσθέτουμε τις ντομάτες, τη ρίγανη και το δαφνόφυλλο, αλατοπιπερώνουμε και βράζουμε 10΄μέχρι να αρχίσει να δένει η σάλτσα.
 
ΓΑΥΡΟΣ       ΣΑΛΤΣΑ

Βάζουμε και το γαύρο και μαγειρεύουμε 7΄-10΄ χωρίς να ανακατεύουμε, για να μη μας διαλυθεί.
Γρήγορο,  νόστιμο και –κυρίως- ευκολοφάγωτο απ’ τα παιδιά!
 
ΠΙΑΤΟ ΚΟΝΤΙΝΟ

Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

Κλασσική αρχαιότητα …

Hermes2 
Ο Παρθενώνας ή ο Ερμής του Πραξιτέλους μας έρχονται αυτόματα στο μυαλό, άμεσα συνδεδεμένοι με τον όρο “κλασσική αρχαιότητα”. Η χαρακτηριστική λευκότητα και η αξεπέραστη στιλπνότητα του παριανού μάρμαρου …

Μια “κλασσική αρχαιότητα” όμως, είναι με τον τρόπο του και το κέικ μαρμπρέ, που πήρε το όνομά του από τις χαρακτηριστικές σοκολατένιες γραμμές του, που μιμούνται τα “νερά” του μάρμαρου.
“Αρχαιότητα”, γιατί είναι από τις πιο παλιές συνταγές που όλοι -οι σχετικά νεώτεροι- έχουμε συνδέσει με την παιδική μας ηλικία και τη μαγειρική της μαμάς.
Και “κλασσική” γιατί, όσες μόδες κι αν έρθουν, όσοι νεωτεριστές τηλεμάγειροι κι αν μας θαμπώσουν περιστασιακά, όσο κι αν υποκύψουμε σε ξενόφερτες γεύσεις και υλικά, πάντα θα λαχταράμε ένα αφράτο και κλασσικό …

Κέικ μαρμπρέ 
ΚΟΜΜΑΤΙΑ
 
Υλικά:
3 φλυτζάνια τσαγιού αλεύρι για όλες τις χρήσεις
3 κοφτά κουταλάκια μπέικιν πάουντερ
1 3/4 φλυτζανιού τσαγιού ζάχαρη
1 1/4 φλυτζανιού τσαγιού γάλα
150 γρ. βούτυρο ή μαργαρίνη σε θερμοκρασία δωματίου
2 αυγά
2 βανίλιες

50 γρ. κουβερτούρα
4 κουταλιές σούπας νερό
1/2 κοφτό κουταλάκι τσαγιού σόδα

Χτυπάμε το βούτυρο ή τη μαργαρίνη στο μίξερ μέχρι να αφρατέψει και προσθέτουμε λίγη-λίγη τη ζάχαρη. Όταν το μίγμα ασπρίσει και γίνει κρεμώδες, ρίχνουμε ένα-ένα τα αυγά, συνεχίζοντας το χτύπημα. Προσθέτουμε τη βανίλια και στη συνέχεια, με το μίξερ στη χαμηλή ταχύτητα ή ανακατεύοντας με σπάτουλα, το γάλα εναλλάξ με το αλεύρι, στο οποίο έχουμε ανακατέψει και το μπέικιν πάουντερ.

ΛΕΥΚΗ ΖΥΜΗ 
Βάζουμε την κουβερτούρα μαζί με το νερό να λυώσει σε σιγανή φωτιά ή στα μικροκύματα. Όταν λυώσει, προσθέτουμε τη σόδα και ανακατεύουμε καλά.
Αναμιγνύουμε το 1/3 από τη ζύμη του κέικ με το μίγμα της λυωμένης σοκολάτας.
Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε μία μεγάλη φόρμα για κέικ και ρίχνουμε κουταλιές από την άσπρη και τη σοκολατένια ζύμη.

ΝΕΡΑ
Μόλις αδειάσουμε όλο το μίγμα βυθίζουμε στη ζύμη, στρίβουμε και ξαναβγάζουμε ένα κουτάλι της σούπας, για να δημιουργήσουμε τα χαρακτηριστικά “νερά” του μαρμάρου.

ΓΙΑ ΨΗΣΙΜΟ

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου για 1 ώρα.

ΨΗΜΕΝΟ

Αφήνουμε να κρυώσει και το ξεφορμάρουμε πασπαλίζοντάς το, αν θέλουμε, με ζάχαρη άχνη.

ΚΟΜΜΕΝΟ

 

Για το κλασσικό αυτό κέικ εμπιστευτήκαμε μια κλασσική συνταγή:  την παλιά και δοκιμασμένη συνταγή της Χρύσας Παραδείση. Παράδεισος!