Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Το ασχημόπαπο …

… ήμουν εγώ. Δε χωρούσε αμφιβολία περί τούτου στο παιδικό μου μυαλό. Το αταίριαστο παρτσακλό, το odd one out, που περίμενε καρτερικά πότε θα κάνει ξαστεριά, πότε θα γίνει κύκνος, ήμουν εγώ. Πόθεν τούτο ετεκμαιρόμην και γιατί; Άβυσσος η ψυχή της μικρής και πικρές οι βουλές του Αλλάχ.
Αφού ήμουν ένα πανέμορφο, αξιολάτρευτο κοριτσάκι, που εξελίχτηκε – όπως ήταν φυσικό – σε μια αιθέρια ύπαρξη, εκπάγλου καλλονής και τεραστίας μορφώσεως.
Οπότε, το ασχημόπαπο είναι, στα σίγουρα τώρα, το κυδώνι. Στυφό και παρεξηγημένο, χλωμό και χνουδωτό – ίσως γι’ αυτό αγαπούσε να το ζωγραφίζει ο άλλος παρεξηγημένος, που τον έλεγαν και Βικέντιο και Βαν Γκογκ. Και τι κρίμα που, όταν ήμουν μωρό, δεν υπήρχαν τέτοιες πιπίλες και σαλιάρες, να κάνω το κομμάτι μου στα άλλα βρέφη …

ΠΙΠΙΛΑ  ΣΑΛΙΑΡΑ

Το κυδώνι, λοιπόν, μόλις τ’ αγαπήσεις και το φιλήσεις, μεταμορφώνεται. Γλυκαίνει, ροδίζει, μοσχοβολάει και σε λιγώνει. Αυτό το χρώμα του το ρουμπινί, το σιρόπι του που στάζει ήλιο, δεν τα χορταίνω ποτέ …

Κέικ ανάποδο με καραμελωμένα κυδώνια

ΚΟΜΠΛΕ  

Υλικά:
Για τη ζύμη:
150 γρ. ζάχαρη
85 γρ. μαργαρίνη
175 γρ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
50 γρ. καρύδια ψιλοτριμμένα
2 αυγά
2 κουτ. γλυκού γιαούρτι
1/2 κουτ. γλ. κανέλλα

Για τα καραμελωμένα κυδώνια:
2 κυδώνια
150 γρ. ζάχαρη
65 γρ. μαργαρίνη
χυμός και ξύσμα από 2 πορτοκάλια

Για το σερβίρισμα:
2 κουτ. γλυκού μέλι
λίγα καρύδια χοντροτριμμένα

Ξεκινάμε να φτιάξουμε πρώτα τα καραμελωμένα κυδώνια και βάζουμε σε τηγάνι τη μαργαρίνη μαζί με τη ζάχαρη και το ξύσμα. Καθαρίζουμε τα κυδώνια, τα κόβουμε σε φέτες και τα αραδιάζουμε στο τηγάνι. Περιχύνουμε με το χυμό πορτοκαλιού και σιγοβράζουμε σε μέτρια φωτιά για 10΄περίπου, γυρίζοντας προσεκτικά τα κυδώνια 1-2 φορές.

ΤΗΓΑΝΙ ΑΡΧΗ

ΚΥΔΩΝΙΑ ΣΤΟ ΧΥΜΟ 

Δυναμώνουμε τη φωτιά και βράζουμε για 10΄-15΄ακόμη, μέχρι να σκουρύνει και να καραμελώσει το σιρόπι.

ΚΥΔΩΝΙΑ ΣΤΟ ΤΗΓΑΝΙ

ΣΤΟ ΤΗΓΑΝΙ ΑΝΩΘΕΝ

Βουτυρώνουμε ένα ταψάκι ή μια φόρμα με διάμετρο 24 εκ. και στρώνουμε προσεκτικά τα κυδώνια, καλύπτοντας όμορφα και ομοιόμορφα όλο τον πάτο. Τα περιχύνουμε με το σιρόπι της καραμέλας.

ΣΤΟ ΤΑΨΑΚΙ ΑΡΧΗ

ΚΑΡΑΜΕΛΑ

ΒΑΣΗ


Για να φτιάξουμε τη ζύμη χτυπάμε τη μαργαρίνη με τη ζάχαρη, μέχρι ν’ ασπρίσουν και ν’ αφρατέψουν. Ρίχνουμε το ένα αυγό κι όταν ενσωματωθεί στο μίγμα ρίχνουμε και το δεύτερο.

ΧΤΥΠΗΜΑ ΑΡΧΗ

ΑΥΓΟ

Προσθέτουμε το αλεύρι, την κανέλα και τα τριμμένα καρύδια, χτυπώντας με το μίξερ σε μέτρια ταχύτητα.Τελευταίο ρίχνουμε το γιαούρτι και ανακατεύουμε καλά.

ΑΦΡΑΤΗ

ΜΕ ΤΟ ΚΑΡΥΔΙ

Αδειάζουμε τη ζύμη πάνω στα κυδώνια και στρώνουμε την επιφάνεια.

ΖΥΜΗ

ΑΔΕΙΑΣΜΑ

Η ΖΥΜΗ

Ψήνουμε το κέικ σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180°C, για 40΄. Βάζουμε λοξά ένα μαχαίρι στο κέικ και, αν δε βγει καθαρό, ψήνουμε για λίγο ακόμη. Ξεφουρνίζουμε και αφήνουμε το κέικ να σταθεί για 4΄-5΄.

ΓΙΑ ΨΗΣΙΜΟ ΑΝΩΘΕΝ 

ΨΗΜΜΕΝΟ

Το αναποδογυρίζουμε σε πιατέλα πριν προλάβει να κρυώσει και να πήξει η καραμέλα.

ΑΝΩΘΕΝ

ΠΛΑΪΝΟ

Περιχύνουμε με το μέλι και πασπαλίζουμε με τα καρύδια.

ΜΕ ΚΑΡΥΔΙ

 ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΟΥ 

ΜΕ ΜΕΛΙ ΚΑΙ ΚΑΡΥΔΙΑ

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Σε τι κόσμο …

… έφερα το παιδί μου, Νίκο Τσιαμτσίκα; Σ’ έναν πλασματικό, ανύπαρκτο κόσμο και το σφάλμα είναι όλο δικό μου. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa.

ΑΛΛΑΝΤΙΚΟΤΟΠΙΟ
Γιατί μεγάλωσα το παιδί μου σαν την Αλίκη, σε μια αλλόκοτη χώρα των θαυμάτων. Όπου στο ράφι της ντουζιέρας φυτρώνουν μαγικά τα σαμπουάν και τ’ αφρόλουτρα, στα ψάθινα καλάθια τα φρούτα ανανεώνονται, θαυμαστά, κάθε Σάββατο, ο φούρνος της κουζίνας ξεφουρνίζει καθημερινά φαγητά και γλυκά και το “τραπεζάκι στρώσου” του παραμυθιού έχει θρονιαστεί στην τραπεζαρία μας. Γιατί το παιδί μου βλέπει μόνο το τέλος, το αποτέλεσμα, κι ούτε ξέρει ούτε θέλει να μάθει την αρχή και την πορεία. Τυριά κι αλλαντικά κατευθείαν σε φέτες στο ψυγείο, χωρίς πρώτα να έχει δει τα δεκάδες μπαστούνια στο ψυγείο του σούπερ μάρκετ, ούτε και τη μηχανή κοπής.
Όπως όταν ταξιδεύουμε. Όσες φορές κι αν κάνουμε την ίδια διαδρομή, ποτέ δε θυμάται τις πόλεις, τα ποτάμια, τα βουνά που περνάμε. Ξέρει απλώς το πού πάμε – όλα τα ενδιάμεσα είναι ασήμαντες, έως κι ενοχλητικές, λεπτομέρειες.
Πώς να τη μάθω τώρα απ’ την αρχή τα πάντα; Να οργανώσω εκπαιδευτικές εκδρομές στα σούπερ μάρκετ, με ειδική ξενάγηση σε διαδρόμους, ράφια και προϊόντα; Μονοήμερες κρουαζιέρες στη λαϊκή; Πώς να της μάθω να διαλέγει φρούτα και λαχανικά, να ξεχωρίζει τα ψάρια απ’ τη μυρωδιά, να μην ξεγελιέται από καπάτσους πωλητές κι αλευρωμένες καρακάξες;
Δεν μπορώ. Μόνη της θα τα ψάξει, θα τα βρει, θα τα ξεχωρίσει. Και  στο κουρκούτι θα καεί, και φύκια θ’ αγοράσει, μέχρι να χτίσει γερά τον πραγματικό της κόσμο. Κι εγώ, θα μπορώ μόνο να της απαντάω, όταν θέλει να ρωτήσει, να της δείχνω, όταν ζητήσει βοήθεια, και να της χαρίσω το blog μου. Γαλότσες για να περνάει τα λασπόνερα, ερασιτεχνικές βοηθητικές ρόδες για να μην πέφτει, ένα ραβδί να στηρίζεται στην ανηφόρα. Προσδοκώντας σ’ ένα Ego te absolvo a peccatis tuis …

 

Υ.Γ. Rising up that kids can be destroying,
can be exhausting, but a smile comes when they grow …
I want them real, I want them to live their life in peace.
I want you cool, I want you to live your life in colors.

colors feather

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Σουπάρα …

… με το συμπάθιο. Έτσι θα αποδιδόταν στα ελληνικά το minestrone. Αφού, σου λέει, minestra είναι η σούπα και το “-one” προστίθεται ως μεγεθυντικό, τουτέστιν σουπάρα.
Και με το δίκιο της, γιατί δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη, ούτε για μια οποιαδήποτε σούπα. Όχι, κύριε. Το μινεστρόνε είναι η σούπα που κυριαρχεί στην κουζίνα της γείτονος και όχι τυχαία.
Γιατί είναι η σούπα των τεσσάρων εποχών, αφού υπάρχει μια εκδοχή της για κάθε εποχή του χρόνου, στην οποία παντρεύονται με μαεστρία τα εποχικά λαχανικά. Η βάση της, όμως, παραμένει σταθερή: ένας πηχτός ζωμός, στον οποίον βράζουν λαχανικά και ζυμαρικό και απ’ τον οποίον δε λείπουν –σε κάθε εποχή- τα φασόλια borlotti.
Κι αφού βρισκόμαστε, έστω και για λίγο ακόμη, στο φθινόπωρο, θα εγκαινιάσω, δικαιωματικά, την τετραλογία μινεστρόνε μ’ ένα minestrone autunnale …

Φθινοπωρινό μινεστρόνε με πέστο

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ  

Υλικά:
200 γρ. φασολάκια
100 γρ. φασόλια borlotti
2 πατάτες
1 πράσο 
2 μεγάλα ντοματίνια ή 1 ντομάτα
3 κολοκυθάκια
1  κλωνάρι σέλινο
1 ζωμός κότας ή βοδινού ή λαχανικών
100 γρ. μακαρονάκι κοφτό μισό (ή σπαγγετίνι, πεπονάκι, αστράκι)
4 κουταλιές πέστο
2 κουταλιές τριμμένη γραβιέρα

Απαραίτητο συστατικό του ιταλικού μινεστρόνε είναι τα φασόλια borlotti, τα οποία μπορούν κάλλιστα να αντικατασταθούν από φασόλια χάντρες ή από κόκκινα φασόλια.

BORLOTTI   ΚΑΙ ΤΑ ΦΑΣΟΛΙΑ

Καθαρίζουμε όλα τα λαχανικά και τα κόβουμε σε μικρά κομμάτια.

ΛΑΧΑΝΙΚΑ

ΝΤΟΜΑΤΑ

Γεμίζουμε μια κατσαρόλα με νερό μέχρι τη μέση και, μόλις πάρει βράση, ρίχνουμε το ζωμό και όλα τα λαχανικά, εκτός από τα κολοκυθάκια. Καπακώνουμε και σιγοβράζουμε για 30΄περίπου, ή μέχρι να μαλακώσουν τα λαχανικά.

ΒΡΑΣΙΜΟ ΑΡΧΗ

ΒΡΑΣΙΜΟ ΜΕΣΗ

Προσθέτουμε και τα κολοκυθάκια, αλατοπιπερώνουμε και σιγοβράζουμε για 15΄ακόμη. Τελευταίο ρίχνουμε το ζυμαρικό και βράζουμε σύμφωνα με τις οδηγίες στη συσκευασία του.

ΜΕ ΚΟΛΟΚΥΘΑΚΙ

ΚΟΦΤΟ ΜΙΣΟ

Προσθέτουμε το πέστο, ανακατεύουμε καλά και ρίχνουμε τη γραβιέρα.

ΠΕΣΤΟ

ΑΝΑΜΙΞΗ

ΚΑΙ ΤΥΡΙ 

Αφήνουμε τη σούπα να πάρει 2-3 βράσεις ακόμη και σερβίρουμε.

 ΚΑΤΣΑΡΟΛΑ ΑΝΩΘΕΝ 

ΣΕΡΒΙΣ

 ΕΤΟΙΜΟ

ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΙΝΟ

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Οι Χάριτες …

… της αρχαιότητας ήταν τρεις αδερφάδες – η Θάλεια, η Ευφροσύνη κι η Αγλαΐα. Νέες, όμορφες, ακόλουθοι της Αφροδίτης, φίλες των Μουσών κι αγαπημένο θέμα γλυπτών και ζωγράφων, διαχρονικά.

Three_Graces_Louvre  Threegraces boticelli

Κι οι δικές μου Χάριτες είναι τρεις. Και οι τρεις Κατερίνες. Ευπρεπώς ενδεδυμένες, καλύπτουν ηλικιακά τρεις γενεές, κι ενσαρκώνουν το τρίπτυχο του Νίκου Τσιφόρου “μουσίτσα, μούσα, μουσείο”.
Μουσίτσα είναι η ανηψιά μου, το Κατερινιώώ, μια στρουμπουλή τριανταφυλλένια μπουμπού, που μεταμορφώνεται στον ομώνυμο τυφώνα έτσι και της χαλάσεις χατήρι.
Μούσα, η παιδική μου φίλη και κουμπάρα, η Καιτούλα, ένα κομμάτι μάλαμα, πάντα ψηλά στο χρηματιστήριο αξιών.
Και μουσείο – μόνο για να πληρωθεί το ρηθέν και να συμπληρωθεί το τρίπτυχο – η μαμά μου, Κατίνα μόνο κατ’ όνομα. Και μουσείο σύγχρονο, σαν της Ακρόπολης, όχι τίποτις παλιατσαρίες!
Εορτάζουσες κι οι τρεις και τι να τους φτιάξω; Που η μια πιπιλίζει ακόμη πουρέδες και κρέμες, η άλλη είναι μακριά κι η τρίτη πρέπει να προσέχει, γιατί είναι και ατάσθαλη;
Λόγω της ημέρας θα ταίριαζε το Catherine wheel sausage, εγώ όμως λέω να ξαναφτιάξω εκείνη τη λαχταριστή κοτόπιτα του Jamie Oliver, ελπίζοντας να περισσέψει και κανένα ψίχουλο για μας τους αποδέλοιπους …

Κοτόπιτα με σφολιάτα

 ΤΡΑΓΑΝΗ

Υλικά:
600 γρ. φιλέτο κοτόπουλο
1 κουταλιά μαργαρίνη και 1 κουταλιά λάδι
4-5 φρέσκα κρεμμυδάκια
200 γρ. μανιτάρια σε λεπτά φετάκια
2 κουταλιές μουστάρδα
1 κουταλιά αλεύρι
300 ml νερό ή ζωμός
κρέμα γάλακτος ή κατίκι
θυμάρι, μοσχοκάρυδο
1 φύλλο σφολιάτας

Κόβουμε το κοτόπουλο σε λεπτές λωρίδες και το ροδίζουμε για 5' στο λάδι και τη μαργαρίνη. Προσθέτουμε τα κρεμμυδάκια και τα μανιτάρια. Όταν μαραθούν και βγάλουν τα υγρά τους, ρίχνουμε το αλεύρι που θα δέσει το μίγμα, τη μουστάρδα και το ζωμό. Ανακατεύουμε καλά, προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι, θυμάρι και μοσχοκάρυδο, χαμηλώνουμε τη φωτιά και σιγοβράζουμε μέχρι να μαλακώσει το κοτόπουλο. Προσθέτουμε κρέμα γάλακτος (ή 1-2 κουταλιές κατίκι για πιο ελαφριά και ελληνική γεύση) και αφήνουμε τη σάλτσα να δέσει. Αδειάζουμε το κοτόπουλο σε πυρέξ.

ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ

ΤΟ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ

Αλευρώνουμε τη σφολιάτα και την ανοίγουμε ελαφρά με τον πλάστη. Καλύπτουμε το κοτόπουλο, τσαλακώνοντας τη σφολιάτα και γυρίζοντας τις άκρες προς τα κάτω. Την τρυπάμε με πηρούνι ή τη χαράζουμε ελαφρά με μαχαίρι, αλείφουμε με αυγό ή γάλα και ψήνουμε σε μέτριο φούρνο, στους 180 βαθμούς Κελσίου, μέχρι να ροδίσει η σφολιάτα.

ΜΕ ΤΗ ΣΦΟΛΙΑΤΑ

ΕΤΟΙΜΗ 

ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Αφήνουμε την πίτα να κρυώσει ελαφρά και σερβίρουμε.

  ΨΗΜΜΕΝΗ ΑΝΩΘΕΝ

ΖΟΥΜΕΡΗ