Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Chocoholic???

Οι Αμερικανοί είναι πολύ χαλαροί με τη γλώσσα τους. Φτιάχνουν διαρκώς καινούριες λέξεις χωρίς να πολυσκοτίζονται για γραμματική και κανόνες. Κάπως έτσι η κατάληξη –holic έφυγε από το πρώτο συνθετικό της, το alcohol και συνοδεύει πλέον οποιαδήποτε λέξη, προκειμένου να δηλώσει εθισμό ή “κόλλημα”. Έτσι προέκυψε το workoholic (για το δύστυχο εργασιομανή), το shopoholic (κυρίως για κυρίες που αρρωσταίνουν αν δεν κάνουν την πιστωτική να εκραγεί από τα χρέη για –συχνά άχρηστες- αγορές), το sugaroholic (για όσους έχουν κολλήσει στη ζάχαρη) και βέβαια το chocoholic.

charlie-and-the-chocolate-factory-9 
Δεν αρνούμαι ότι μου αρέσει η σοκολάτα. Σε λογικά πλαίσια όμως: μια σοκολατίνα πού και πού, μια τάρτα σοκολάτας (δείτε τη συνταγή της εδώ), ένα καυτό ρόφημα το χειμώνα, μια σωτήρια μπουκιά πικρής σοκολάτας όταν έχω υπόταση. Στο πρωινό μας όμως, συχνά-πυκνά περίοπτη θέση κατέχουν τα …

Σοκολατένια μάφινς

ΠΙΑΤΑΚΙ 
Υλικά:
1 ποτήρι ξυνόγαλο
1 3/4 ποτηριού αλεύρι για όλες τις χρήσεις
3/4 ποτηριού ζάχαρη
1/2 ποτήρι λυωμένη μαργαρίνη
1/2 ποτήρι κακάο σκόνη
1/2 ποτήρι νιφάδες ή σταγόνες κουβερτούρας
1  αυγό
1/2 κουταλάκι γλυκού σόδα
1/2 κουταλάκι γλυκού μπέικιν πάουντερ
2 βανίλιες
ελάχιστο αλάτι

Αναμιγνύουμε σε ένα μπωλ όλα τα ξηρά υλικά: το αλεύρι, τη ζάχαρη, το κακάο, την κουβερτούρα σε όποια μορφή προτιμάμε, τη σόδα, το μπέικιν, τις βανίλιες και το αλάτι.

ΞΗΡΑ ΥΛΙΚΑ

Σε άλλο μπωλ αναμιγνύουμε τα υγρά υλικά: χτυπάμε το αυγό και προσθέτουμε το ξυνόγαλο και τη μαργαρίνη. Ανακατεύουμε καλά.

ΥΓΡΑ ΥΛΙΚΑ

Προσθέτουμε τα υγρά υλικά στα ξηρά και ανακατεύουμε με κουτάλι μέχρι να έχουμε μια ομοιογενή ζύμη. Αν χρειαστεί, προσθέτουμε λίγο ξυνόγαλο ακόμη.

ΑΝΑΜΙΞΗ

Βάζουμε το μίγμα στις φόρμες προσέχοντας όλα τα μάφινς να είναι ισομεγέθη.

ΣΤΙΣ ΦΟΡΜΕΣ

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 190 βαθμούς Κελσίου για 15΄-20΄.

ΨΗΜΕΝΑ

Αφήνουμε για λίγο να κρυώσουν και βγάζουμε τα μάφινς σε σχάρα για να κρυώσουν.

ΣΤΗ ΣΧΑΡΑ ΜΟΝΑΧΙΚΟ

Αν δεν τα φάμε όλα σε 1-2 μέρες, τα τυλίγουμε με μεμβράνη για να μη σκληρύνουν.

 

Μπορείτε να ελέγξετε το μέγεθος της σοκολατοεξάρτησής σας στην ιστοσελίδα http://www.creativechocolates.com/chocoholic.html.

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Τσίλι, τσίλι, τσιλιτρό …

- Έχω βγάλει κιμά για αύριο. Θέλεις να τον κάνω με μακαρόνια;
- Μπα! Δε θέλω μακαρόνια.
- Να τον κάνω παστίτσιο που σ’ αρέσει;
- Μπα! Δε μου πολυαρέσει πια.
- Να κάνω κεφτεδάκια;
- Μπα! Δε νομίζω.
- Μπιφτέκια στο φούρνο;
- Μπα!

Μπα… μπα… μπαμπακόσπορος. Έτσι είσαι; Κι εγώ θα κάνω κάτι που αποκλείεται να έχεις βαρεθεί, αποκλείεται να τό ‘χεις συνηθίσει ή μπουχτίσει. Θα φτάσω στα άκρα, μέχρι Μεξικό, για να κάνω …

Τσίλι κον κάρνε

ΠΙΑΤΟ ΜΕ ΤΥΡΙ ΚΡΕΜΑ

Υλικά:
500 γρ. κιμάς (προτιμώ ανάμικτο μοσχαρίσιο και χοιρινό)
1 κονσέρβα κόκκινα φασόλια (τα επιλεγόμενα και kidney beans)
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
χυμός ντομάτας ή ντοματάκια κονκασέ
μίγμα μπαχαρικών για τσίλι
κόκκινο πιπέρι
1 κουταλιά τυρί κρέμα για κάθε πιάτο (προαιρετικά)
ψιλοκομμένος κόλιαντρος ή μαϊντανός (προαιρετικά)

Από τις δεκάδες εκδοχές του φαγητού που βρήκα, προτίμησα μια σχετικά απλή και λιτή, που αποδείχθηκε όμως εξαιρετικά νόστιμη. Ουκ εν τω πολλώ το ευ: Ζεσταίνουμε ελάχιστο λάδι στο τηγάνι και ρίχνουμε τον κιμά. Καβουρντίζουμε μέχρι να βγάλει τα υγρά του, να εξατμιστούν και να μείνει σπυρωτός.

ΚΙΜΑΣ ΣΠΥΡΩΤΟΣ

Προσθέτουμε το κρεμμύδι και όση ντομάτα θέλουμε. Ρίχνουμε τα μπαχαρικά σε ποσότητες που εξαρτώνται από το πόσο καυτερό θέλουμε το φαγητό. Βράζουμε μέχρι να μαλακώσει ο κιμάς και να εξατμιστούν τα υγρά της ντομάτας (περίπου 20΄).

ΚΙΜΑΣ ΜΕ ΝΤΟΜΑΤΑ 

Προσθέτουμε τα κόκκινα φασόλια στραγγισμένα και αφήνουμε να βράσουν όλα μαζί για 5΄-10΄ακόμη. Σερβίρουμε με πατάτες.

ΠΙΑΤΟ ΕΤΟΙΜΟ

Αν θέλουμε, βάζουμε στο κέντρο του φαγητού μια κουταλιά τυρί κρέμα και πασπαλίζουμε με κόλιαντρο ή μαϊντανό.


Αν περισσέψει φαγητό για την επομένη, μπορούμε να το βάλουμε μέσα σε μια τορτίγια, να το καλύψουμε με 1 φέτα τυρί τσένταρ, να τυλίξουμε την τορτίγια και να ψήσουμε για 10΄ στους 180 βαθμούς Κελσίου.
Γίνεται … μούι μπιέν. Απόδειξη ότι δεν πρόλαβα καν να το φωτογραφίσω!

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

Ζαχαροκόμματος …

- Άλλο πάλι και τούτο! Τι εστί “ζαχαροκόμματος”;
Μήπως είναι κανένα παλιομοδίτικο πείραγμα για κοπελάρες όπως το κλασικό “Γεια σου, τσολιά μου”, το “φρεγάτα μου πανέμορφη, φρεγάτα μου πανώρια” του Χατζηχρήστου για τη Ντεντάρα ή το “πλαγγονάρα μου” του Βουτσά;
- Ουδόλως. Πρόκειται απλώς για μια χειροποίητη μετάφραση – απόδοση του σεκέρ παρέ.
- Δηλαδή;
- Δώσε βάση: σεκέρ = ζάχαρη, παρέ = κομμάτι. Το όλον;
- Ζαχαρένιο κομμάτι. Ή κομμάτι με ζάχαρη.
- Τουτέστιν;
- Ζαχαροκόμματος.
- Φέρε τον έλεγχο να σου βάλω άριστα!

Σεκέρ παρέ
_IGP0309

Υλικά (για 30 κομμάτια):
250 γρ. φαρίνα
75 γρ. ψιλό σιμιγδάλι
75 γρ. ζάχαρη άχνη
125 γρ. μαργαρίνη μαλακή
1,5 αυγό (ναι, γίνεται!)

Για το σιρόπι:
500 γρ. ζάχαρη
750 γρ. νερό
λίγος χυμός λεμονιού

 

Χτυπάμε με μίξερ τη μαργαρίνη με τη ζάχαρη. Σε ένα μπωλ χτυπάμε ελαφρά με πηρούνι το ένα αυγό. Προσθέτουμε το μισό στο μίγμα της μαργαρίνης και κρατάμε το υπόλοιπο για την επάλειψη των γλυκών. Προσθέτουμε και το άλλο αυγό και συνεχίζουμε το χτύπημα. Τελευταία ρίχνουμε τη φαρίνα και το σιμιγδάλι. Αν χρειαστεί, ζυμώνουμε και λίγο με το χέρι, μέχρι να έχουμε μια μαλακή και λεία ζύμη.

ΣΤΟ ΜΙΞΕΡ ΕΤΟΙΜΗ ΖΥΜΗ 

Πλάθουμε μικρά μπαλάκια, τα πιέζουμε ελαφρά ανάμεσα στις παλάμες μας και τα βάζουμε σε αντικολλητικό ταψί, αφήνοντας λίγο κενό ανάμεσά τους. Τα αλείφουμε με το αυγό που κρατήσαμε και χαράζουμε την επιφάνειά τους χιαστί με ένα πηρουνάκι.


ΓΙΑ ΨΗΣΙΜΟ ΚΟΝΤΙΝΟ ΧΑΡΑΓΜΑ

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου για 20΄-25΄. Φτιάχνουμε το σιρόπι βράζοντας για 3΄τα υλικά του και σιροπιάζουμε τα σεκέρ παρέ χλιαρά, με ζεστό σιρόπι.


ΨΗΜΜΕΝΑ ΣΙΡΟΠΙΑΣΜΑ 
  
_IGP0310


Μπορούμε πριν ψήσουμε τα σεκέρ παρέ να βάλουμε από ένα αμύγδαλο στο κέντρο ή αφού τα σιροπιάσουμε να βάλουμε στην επιφάνειά τους αμύγδαλο φιλέ.

Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010

Carpe diem …

Ένα ταξίδι αστραπή στα πάτρια εδάφη του ακριβού μου …
Μια πεθερά απαρηγόρητη που οι ντομάτες του κήπου για κάποιον ανεξήγητο λόγο χαλάνε πριν κοκκινίσουν …
Μια πανούργα νύφη που αρπάζει την ευκαιρία για να ικανοποιήσει ένα απωθημένο χρόνων …

Κάπως έτσι συνωμότησε το σύμπαν για να φτάσουν επιτέλους στο τραπέζι μου οι …

Πράσινες τηγανητές ντομάτεςΠΙΑΤΕΛΑ 2

Πλένουμε καλά τις πράσινες ντομάτες και τις στεγνώνουμε.
ΝΤΟΜΑΤΕΣ 2

Τις κόβουμε σε ομοιόμορφες ροδέλες και τις αλατοπιπερώνουμε.
ΡΟΔΕΛΕΣ

Τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε σταυροδρόμι: θέλουμε ένα απλό αλεύρωμα, ένα κλασικό πανάρισμα με φρυγανιά, το εναλλακτικό πανάρισμα σε καλαμποκάλευρο, τηγάνισμα ή ψήσιμο στο φούρνο;
Τουλάχιστον, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη!

Εγώ προτίμησα να φτιάξω τις μισές ντομάτες με τον απλούστερο τρόπο για να διακρίνω απρόσκοπτα την ιδιαίτερη και ελαφρώς υπόξινη γεύση τους: αλεύρωμα με αλεύρι για όλες τις χρήσεις …
ΑΛΕΥΡΩΜΑ

και τηγάνισμα μέχρι να μαλακώσουν:
ΤΗΓΑΝΙΣΜΑ 1

Στις υπόλοιπες επεφύλαξα μοίρα διαφορετική: πέρασμα από χτυπημένο αυγό, πανάρισμα με καλαμποκάλευρο …
ΠΑΝΑΡΙΣΜΑ

και τηγάνισμα μέχρι να χρυσίσουν:
ΤΗΓΑΝΙΣΜΑ 2

Το γευστικό αποτέλεσμα ήταν εξόχως ικανοποιητικό:
ΠΙΑΤΕΛΑ 1

 

Μητέρα, πώς πάει ο μπαξές; Συνεχίζεται το πρόβλημα με τις ντομάτες; Χι,χι,χι …

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

Το σαγανάκι που μασείς …

ΠΙΑΤΟ 
… εγώ τό ΄χω φτιαγμένο,
με ημίσκληρο και δυο αυγά
τό ΄χω μαγειρεμένο.

Πρώτα το τηγάνι θα ζεστάνω,
το τυρί θα βρέξω κάτω-πάνω
ύστερα στ’ αλεύρι το κυλάω
στο ζεστό το λάδι τ’ ακουμπάω.

Σπάσε τ’ αυγουλάκια, αλάτια πιπεράκια,
δυο σταγόνες γάλα για να χτυπηθούν καλά,

ρίξτα στο τηγάνι, χέρι που δεν πιάνει
πάντα ξεκινάει απ’ τα εύκολα κι απλά!

ΤΗΓΑΝΙ

Τι άλλο να σκεφτώ πια η δόλια μάνα!

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

Τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια …

Aubergine_mouse_mat

… επιτάσσει άσμα γνωστόν, παραδοσιακόν και απολύτως ορθόν, γιατί το μελιτζανί δεν είναι και χρώμα να το φορέσεις και να σε αναδείξει!
Τις μελιτζάνες, τουλάχιστον, τις κολακεύει, τις κάνει ξεχωριστές και –στα δικά μου μάτια- ιδιαίτερα ελκυστικές.

aubergine

Δύσκολο λαχανικό οι μελιτζάνες. Ξέρω πολλούς που δε θέλουν ούτε να τις βλέπουν. Εγώ πάντως δεν μπορώ να τους αντισταθώ. Πότε κάνω μελιτζανόρυζο, πότε μελιτζανόπιτα με ανθότυρο, άλλες φορές ρολάκια με φέτα και ντομάτα κι άλλες μελιτζανοκεφτέδες.
Από τα αγαπημένα μου πιάτα όμως είναι οι …

Μελιτζάνες με σάλτσα λαχανικών και τυρί στο φούρνο

ΠΙΑΤΟ

Οι ποσότητες των υλικών εξαρτώνται από το πόσα στόματα θέλουμε να ταΐσουμε!

Καθαρίζουμε τις μελιτζάνες, τις κόβουμε κατά μήκος στα 4, τις αλατίζουμε και τις αφήνουμε σε σουρωτήρι τουλάχιστον 30΄, να ιδρώσουν. Τις στύβουμε και, είτε τις τηγανίζουμε ή τις βάζουμε σε ταψί, τις λαδώνουμε και τις ψήνουμε μέχρι να μαλακώσουν.

ΜΕΛΙΤΖΑΝΕΣ

Σωτάρουμε 1-2 κρεμμύδια σε φέτες, προσθέτουμε σκόρδο, καρότο σε ροδέλες, πιπεριές, ντομάτα στον τρίφτη ή χυμό και λίγο νερό και βράζουμε για λίγα λεπτά. Αλατοπιπερώνουμε και προσθέτουμε μαϊντανό ψιλοκομμένο.

ΣΑΛΤΣΑ

Καλύπτουμε τις μελιτζάνες με τη σάλτσα και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς Κελσίου, για 45΄περίπου.
Μετά το πρώτο ημίωρο τρίβουμε –αν θέλουμε- ανθότυρο ή φέτα στην επιφάνεια, καλύπτουμε και με φέτες ημίσκληρου ή γκούντα και ψήνουμε για 15΄ακόμη.

ΓΙΑ ΨΗΣΙΜΟ

Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια λαχανικών του Μπαρμπα-Στάθη, “η μελιτζάνα (μαγειρεμένη) αποτελεί πολύ καλή πηγή διαιτητικών ινών, χαλκού, βιταμίνης Β 1 (θειαμίνη), βιταμίνης Β 6 (πυριδοξίνη) και καλή πηγή βιταμίνης νιασίνης (Β 3 ), μαγγανίου, μαγνησίου, καλίου και φυλλικού οξέος. 1 φλ (~100 γρ.) κομμένης και βρασμένης φρέσκιας μελιτζάνας αποδίδει περίπου 10% των ημερήσιων αναγκών σε διαιτητικές ίνες, περίπου 6-7% σε χαλκό και βιταμίνες Β 1 και Β 6 , 5% σε μαγγάνιο, 4% σε νιασίνη, 3,5% σε φυλλικό οξύ και 3% σε μαγνήσιο και κάλιο”.

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

Όλο λάδι λάδι …

… και τηγανίτα τίποτα.
Πάντα με εντυπωσίαζε αυτή η παροιμία. Υπήρχε λοιπόν εποχή που περιζήτητο ήταν το ταπεινό κουρκούτι και όχι το λάδι; Τι εποχή ήταν αυτή; Μακρινή, το δίχως άλλο –μια εποχή χωρίς σπρέντ, τρόικες και μνημόνια. Ίσως μια εποχή στην οποία τα αρχικά ΔΝΤ να σήμαιναν απλώς … Δημήτριος Νικολάου Τριανταφύλλου!

Έμπνευση για τις ανωτέρω αμπελοφιλοσοφίες στάθηκε μια συνταγή για μπακλαβά, που είδα σε μια από τις δεκάδες επαναλήψεις της εκπομπής “Μπουκιά και συχώριο” τα μεσημέρια. Ήταν ένας μπακλαβάς ζεματισμένος με ελαιόλαδο και περιχυμένος με μέλι, αντί για σιρόπι.  

Παρότι δεν αγαπώ καθόλου τα καρύδια, αποφάσισα να τον φτιάξω. Μόνο και μόνο για τον απίστευτα τραγανό ήχο που έκαναν τα φύλλα του στο δάγκωμα.

Μπακλαβάς με ελαιόλαδο

ΠΙΑΤΑΚΙ

Υλικά:
450 γρ. φύλλο κρούστας
450 γρ. καρύδι χοντροκομμένο
1 κούπα ζάχαρη (εγώ έβαλα μόνο 4 κουταλιές)
κανέλα, γαρύφαλλο
1 ποτήρι ελαιόλαδο
1 ποτήρι μέλι

Ετοιμάζουμε τη γέμιση ανακατεύοντας το καρύδι με τη ζάχαρη, την κανέλα και το γαρύφαλλο.

ΓΕΜΙΣΗ

Λαδώνουμε ένα πυρέξ 33x23 εκ. και στρώνουμε το πρώτο φύλλο χωρίς να το λαδώσουμε. Πασπαλίζουμε με τη γέμιση.

ΣΤΡΩΣΗ

Συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο μέχρι να τελειώσουν τα φύλλα, φροντίζοντας να βάλουμε ένα διπλό φύλλο πάνω-πάνω. Κόβουμε το μπακλαβά σε κομμάτια.
Ζεσταίνουμε σε κατσαρολάκι το λάδι μέχρι να κάψει καλά και το ρίχνουμε (αρχικά με κουτάλα και μετά με το κατσαρολάκι) πάνω στο μπακλαβά.

ΛΑΔΙ ΓΙΑ ΨΗΣΙΜΟ

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου μέχρι να ξεροψηθεί (στο δικό μου φούρνο χρειάστηκαν 40΄- 45΄).

ΨΗΜΕΝΟΣ

Περιχύνουμε το ζεστό μπακλαβά με το μέλι, στα σημεία που τον έχουμε κόψει.

ΜΕ ΜΕΛΙ

Δοκιμάζουμε με λαχτάρα τον ιδιαίτερο αυτό μπακλαβά και διαπιστώνουμε ότι είναι τραγανός, γλυκός, αρωματικός και μελωμένος. Απλώς, ακαταμάχητος!

ΚΟΜΜΑΤΙ

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Γιγαντομαχία

gigantomaxia
 
Οι γίγαντες είναι από τα αγαπημένα φαγητά του κυρίου και αυθέντη μου. Και η μόνιμη επωδός του στην κλασική ερώτηση "τι θέλετε να μαγειρέψω;".
Η επιθυμία του διαταγή -αλλά και μια αέναη μάχη για μένα. Μάχη πρώτα απ' όλα με τους ίδιους τους γίγαντες: να είναι άσπροι, να είναι ελληνικοί, να είναι βραστεροί, να μην ξεφλουδίζονται, να ..., να..., να...
Κι έπειτα να πρέπει να πολεμήσω και να νικήσω τους γίγαντες της μαμάς και της πεθεράς - που πάντα είναι πιο νόστιμοι, πιο καλά αλατισμένοι, με πιο πολύ ζουμάκι, με πιο ωραία κρούστα ... και πάει λέγοντας. Αυτή τη φορά πρέπει να προετοιμαστώ για πόλεμο και να νικήσω σ' αυτή την ιδιότυπη γιγαντομαχία. Ανοίγω βιβλία παλιά και καινούρια -από τη Χρύσα Παραδείση και τον κλασικό Τσελεμεντέ μέχρι τη Μυρσίνη Λαμπράκη και τον αρχιμανδρίτη Δοσίθεο. Κάνω κι ένα σύντομο σερφάρισμα στα κύματα του διαδικτύου. Και όπως πάντα, καταλήγω σ' έναν συγκερασμό των όσων με κόπο συγκέντρωσα.
Είμαι πανέτοιμη. Σαν άλλη Αθηνά παίρνω το δόρυ, φοράω την αιγίδα και ξεκινώ. Ποια μοίρα να επιφυλάξω στους γίγαντες; Να ρίξω επάνω τους βουνά και νησιά, όπως ο Δίας στον Τυφωέα και η Αθηνά στον Εγκέλαδο;
Όχι, θα είμαι αμείλικτη. Vae victis. Θα τους ψήσω στο φούρνο!
 
Γίγαντες στο φούρνο 

ΣΤΟ ΠΙΑΤΟ
Υλικά:
250 γρ. γίγαντες
1 μεγάλο κρεμμύδι σε φέτες
3 σκελίδες σκόρδο σε φέτες
2 καρότα σε ροδέλες
φρέσκια ντομάτα στον τρίφτη ή τοματοχυμός
άνηθος ψιλοκομμένος
2 δαφνόφυλλα
αλάτι, πιπέρι
3 φλυτζάνια από το νερό που έβρασαν οι γίγαντες
 
Μουλιάζουμε τους γίγαντες αποβραδίς. Τους ξεπλένουμε, τους βάζουμε σε κατσαρόλα με κρύο νερό που να τους σκεπάζει και τους βράζουμε για 5 λεπτά. Τους στραγγίζουμε, γεμίζουμε ξανά με κρύο νερό και τους βράζουμε μέχρι να μαλακώσουν (περίπου 1 ώρα). Στραγγίζουμε, αφού κρατήσουμε 3 φλυτζάνια από το νερό στο οποίο έβρασαν.
Σωτάρουμε το κρεμμύδι με λίγο λάδι και προσθέτουμε το σκόρδο και το καρότο (πάντα βάζουμε καρότο στα όσπρια γιατί τα κάνει πιο εύπεπτα και λιγότερο "εκρηκτικά"). Ρίχνουμε τη ντομάτα, τον άνηθο, τη δάφνη, αλάτι και πιπέρι και βράζουμε τη σάλτσα για 5 λεπτά.
Αδειάζουμε τους γίγαντες σε πυρέξ, τους ανακατεύουμε με τη σάλτσα και προσθέτουμε 2 φλυτζάνια από το νερό που κρατήσαμε.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου για 1 ώρα περίπου, προσθέτοντας -αν χρειαστεί- και το υπόλοιπο νερό.
 
ΣΤΟ ΤΑΨΙ    
Σερβίρουμε περιχύνοντας κάθε μερίδα με λίγο ωμό λάδι.
 
ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΠΙΑΤΟ

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Γουρούνι στο σακί;

Όχι βέβαια. Πάντα είμαστε υπέρ της δυνατότητας επιλογής και υπέρ της διαφάνειας. Ακόμη κι αν πρόκειται για μια απλή, διάφανη σακούλα ψησίματος, σαν κι αυτή που ανακάλυψα τακτοποιώντας τα συρτάρια της κουζίνας μου.

Κύριος οίδε πώς βρέθηκε εκεί, μόνη κι έρημη, χωρίς τουλάχιστον ένα χαρτί με οδηγίες για να ξέρω πώς να τη χρησιμοποιήσω. Ακόμη και το internet που γνωρίζει τα πάντα, δεν κατάφερε να με διαφωτίσει επαρκώς. Τι έχεις, Γιάννη, τι είχα πάντα – για μια ακόμη φορά θα αυτοσχεδιάσω για να φτιάξω …

Κοτόπουλο στη σακούλα

ΨΗΜΕΝΟ 
Το πειραματόζωο ήταν ένα κοτόπουλο 1,5 κιλού. Ανακάτεψα σ’ ένα πιάτο αλάτι, πιπέρι και ρίγανη και το έτριψα καλά με το μίγμα μέσα κι έξω. Γέμισα την κοιλιά του με μερικές σκελίδες σκόρδο χωρίς να τις ξεφλουδίσω, δυο φλούδες λεμονιού και 2 κλωναράκια δεντρολίβανο, το άλειψα με λάδι, το τύλιξα με μεμβράνη και το άφησα στο ψυγείο να νοστιμίσει.
ΜΑΡΙΝΑΡΙΣΜΕΝΟ

Όταν κοντοζύγωνε το μεσημέρι, πασπάλισα το εσωτερικό της σακούλας ψησίματος με μια κουταλιά αλεύρι και την κούνησα καλά να απλωθεί παντού. Πρόσθεσα λίγα μυρωδικά ακόμη στο κοτόπουλο και το έβαλα στη σακούλα.
Δίπλα έβαλα πατατούλες ολόκληρες, αλατοπιπερωμένες και ριγανάτες και 4-5 σκελίδες σκόρδο. Έκλεισα τη σακούλα με το ειδικό κλιπ και την τρύπησα 2-3 φορές με μια οδοντογλυφίδα, για να μπορεί να βγαίνει ο ατμός.
ΣΤΗ ΣΑΚΟΥΛΑ

Έψησα σε προθερμασμένο φούρνο, στην κάτω-κάτω σχάρα, για 1.30΄ώρα περίπου στους 190-200 βαθμούς Κελσίου. Δε χρειάστηκε να προσθέσω ούτε άλλο λάδι, ούτε άλλο υγρό. Η σακούλα φούσκωσε μετά από λίγο και το φαγητό ψήθηκε με τα δικά του υγρά, ροδοκοκκίνησε και –κάτι που με αιφνιδίασε- μας έσπασε τη μύτη όση ώρα ψηνόταν.
ΨΗΜΕΝΟ ΣΤΗ ΣΑΚΟΥΛΑ

Έκοψα τη σακούλα με ψαλίδι –όπως η κατσίκα την κοιλιά του λύκου που έφαγε τα επτά κατσικάκια και … ιδού το αποτέλεσμα:
ΨΗΜΕΝΟ

Ήταν ένα απόλυτα επιτυχημένο πείραμα, που θα επαναληφθεί με την πρώτη ευκαιρία. Όχι ότι μου έχουν λείψει οι έπαινοι, αλλά το συγκεκριμένο φαγητό επαινέθηκε εξαιρετικά και απ’ όλους.
ΠΙΑΤΟ

Η κόρη μου -που πάντα μονομαχούσε με τον πατέρα της για τα μόλις 2 μπουτάκια του καημένου του πτηνού- για πρώτη φορά ζήτησε να φάει στήθος. Κι όταν τη ρώτησα “από πότε τρως στήθος κοτόπουλο;” μου απάντησε ατάραχη “από σήμερα!”.